xronos.gr // Interviews

Πέμπτη, 25.11.2004
«Να μην επιτρέψουμε τη γενοκτονία της μνήμης»

Aντικειμενικά προβλήματα ανακύπτουν τόσο από την στάση της χώρας μας, όσο και από τη γείτονα Τουρκία που απαγορεύει με νόμο την αναφορά στη γενοκτονία των Αρμενίων και προσπαθεί να αφανίσει όλα τα ιστορικά βιβλία σε σχέση με το ιστορικό αυτό ζήτημα, παρατηρεί ο κ. Λυγερός
«Ο Ελληνισμός στην Ίμβρο μπορεί και πρέπει να σωθεί – ακόμη και μέσω των προσφυγών, διότι πρέπει να υπάρχει ένα κόστος όταν καταπατάς τα ανθρώπινα δικαιώματα», τονίζει ο στρατηγικός σύμβουλος


«Μπορεί να μην είμαστε υπεύθυνοι για την γενοκτονία των Αρμενίων το 1915, αλλά είμαστε περισσότερο υπεύθυνοι για μια δεύτερη γενοκτονία που συντελείται, αυτή της γενοκτονίας της μνήμης», τόνισε σήμερα μιλώντας στο Ράδιο «Χρόνος» 87.5 fm ο στρατηγικός σύμβουλος Νίκος Λυγερός. Ο κ. Λυγερός έγραψε σε δύο μέρες θεατρικό έργο για τη γενοκτονία των Αρμενίων που έφερε τον τίτλο «Πέντε κινήσεις για μια σιωπή», το οποίο ανέβασε στη Λυών της Γαλλίας, συγκινώντας και αποσπώντας δυνατό χειροκρότημα του αμιγώς γαλλικού κοινού που παραβρέθηκε να το παρακολουθήσει.

Στα πλαίσια αυτής της καλλιτεχνικής δουλειάς, αλλά και της σημαντικής προσπάθειας που κάνει ως άνθρωπος για την ευαισθητοποίηση του κόσμου τόσο για την γενοκτονία των Αρμενίων, όσο και γι’ αυτή των Ποντίων, ο κ. Λυγερός μας μίλησε για τα αντικειμενικά προβλήματα που ανακύπτουν τόσο από την στάση της χώρας μας, όσο και από τη γείτονα Τουρκία που απαγορεύει με νόμο την αναφορά στη γενοκτονία των Αρμενίων και προσπαθεί να αφανίσει όλα τα ιστορικά βιβλία σε σχέση με το ιστορικό αυτό ζήτημα.

Με αφορμή αυτό, συζητούμε και για άλλα θέματα, όπως την ζωή των λιγοστών Ελλήνων στην Ίμβρο και την Τένεδο, τη γνώμη του για τις προσπάθειες να καταστεί το τριεθνικό νησάκι στον Άρδα, κοιτίδα ειρήνης και φιλίας και τους «γαϊδάρους της αντίστασης», για τους οποίους αναφέρεται χαρακτηριστικά σε άρθρα του σε κυπριακά μέσα ενημέρωσης.

<Β>«Χ»: Η προσπάθεια αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ποντίων σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι μηδαμινή σε σχέση με την αντίστοιχη των Αρμενίων, πού οφείλεται αυτό πιστεύετε;<Β>

-Απλώς ήθελα να διευκρινίσω την θέση μου όσον αφορά στο αρμενικό στοιχείο. Δεν έχει ακόμη αναγνωρισθεί διεθνώς και παρόλο που ήδη 38 κράτη έχουν αναγνωρίσει την γενοκτονία, το θέμα της γενοκτονίας παραμένει εφόσον δεν έχει αναγνωριστεί από την ίδια την Τουρκία που διέπραξε αυτό το έγκλημα πολέμου και όχι μόνο πολέμου, αλλά εναντίον της ανθρωπότητας. Τώρα αυτό που αφορά τους Ποντίους ειδικά, οφείλεται και σε αντικειμενικά στοιχεία όπως ο πληθυσμός που αφανίστηκε. Δηλαδή δεν μπορούμε να συγκρίνουμε 250.000 άτομα με 1.500.000. Επιπλέον βλέπουμε ότι ενώ η γενοκτονία των Αρμενίων έχει αναγνωριστεί από την Ελλάδα, από την Κύπρο, από την Γαλλία – όπως είπαμε 38 χώρες – και από το ευρωπαϊκό πλαίσιο από το 1987, η ίδια η Ελλάδα όσον αφορά στην γενοκτονία των Ποντίων παραμένει περίπου μοναδική και δεν έχει εξασφαλίσει ένα ευρύτερο πλαίσιο που θα μπορούσε να διεκδικήσει αυτή την αναφορά. Διότι όταν προσπαθήσαμε να γενικεύσουμε την έννοια της γενοκτονίας έγινε ημέρα μνήμης και το άρθρο διαμορφώθηκε, έτσι ώστε να μην αναφερθεί η λέξη γενοκτονία για την 14η Σεπτεμβρίου. Άρα, θα έλεγα ότι είναι ήδη αντικειμενικό πρόβλημα, μετά η προώθηση που γίνεται μέσω της Ελλάδος δεν αναγνωρίζεται σαν σημαντικό πρόβλημα, ενώ ανήκει σε ένα πρόβλημα που είναι παγκόσμιο και συσχετίζεται με τις προσπάθειες των Αρμενίων. Νομίζω ότι αν ο καθένας κοιτάζει μόνο «το δικό του πρόβλημα», «τη δική του γενοκτονία» και δεν βλέπει πώς λειτουργεί το ευρωπαϊκό και διεθνές πλαίσιο, αφομοιώνεται η προσπάθειά του.

<Β>«Χ»: Δεν σας ικανοποιεί άρα και η θέση μας ως χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσον αφορά στο ζήτημα;<Β>

-Η θέση της Ελλάδος ήταν ξεκάθαρη, εφόσον αναγνώρισε σαν εθνικό στοιχείο την γενοκτονία και το ’87 μέσω του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, η θέση μας δεν με ευχαριστεί όταν βλέπω ότι μερικές φορές ασκούμε πιέσεις σε άλλα κράτη για ενδιάμεσους στόχους που δεν αφορούν εθνικά θέματα, αλλά απλώς κομματικά θέματα. Η Ελλάδα δεν λειτουργεί εντελώς αποτελεσματικά με τα lobbies στο ευρωπαϊκό επίπεδο, είναι θεσμοί που υπάρχουν και πρέπει να χρησιμοποιηθούν. Λειτουργούμε ακόμη με κομματικά κριτήρια, μονοκόμματα θα έλεγα επιπλέον και αυτό βέβαια δυσκολεύει και τις συμμαχίες μας.
<Β>«Χ»: Έχετε ασχοληθεί όμως εκτενώς τώρα τελευταία και με το θέμα των Αρμενίων τόσο από πολιτική άποψη όσο και από θέματα στρατηγικής, ως στρατηγικός σύμβουλος, αλλά και σαν καλλιτέχνης. Θα μας πείτε για τις δικές σας προσπάθειες στον αγώνα μη συντέλεσης μιας δεύτερης γενοκτονίας, της «γενοκτονίας της μνήμης»;<Β>

- Όπως ασχολούμαι και με το κυπριακό και με το θρακικό και υπάρχουν Αρμένιοι και στις δύο περιπτώσεις, ήταν λογικό να ασχοληθώ και με το αρμενικό στοιχείο. Επιπλέον, είναι πολύ σημαντικό στοιχείο στην Γαλλία - όπου είναι η έδρα μου - και το θέμα της γενοκτονίας απέκτησε μια επικαιρότητα με την πρόσφατη ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, διότι οι Αρμένιοι θεωρούν ότι πρέπει να αναγνωριστεί και ότι πρέπει να είναι ένας όρος για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εγώ θεωρώ το ίδιο πράγμα και γι’ αυτό προσπαθήσαμε και στην Γαλλία, όταν έγραψα και ανέβασα το θεατρικό έργο «Πέντε κινήσεις για μια σιωπή», ευρωπαϊκό έργο, με ευρωπαϊκή μουσική, με καθαρά φιλελεύθερο γαλλικό πνεύμα του διαφωτισμού. Σ’ αυτό το πλαίσιο μιλάμε για το θέμα της γενοκτονίας και ειδικά αυτής της δεύτερης γενοκτονίας, την οποία ονομάζω «γενοκτονία της μνήμης», στην οποία συμμετάσχουμε συνειδητά ή ασυνείδητα, ενώ θέλουμε να πούμε ότι δεν είμαστε υπεύθυνοι για την γενοκτονία του 1915 και είναι λογικό, εφόσον μερικοί από εμάς δεν είχαν γεννηθεί, τώρα όμως βλέπουμε χειροπιαστά ότι η θέση μας είναι κάπως ουδέτερη και προσπαθώ μ’ αυτό το έργο να πω ότι η ουδετερότητα δεν βοηθά ποτέ τα θύματα, αλλά πάντοτε τους δήμιους.

<Β>«Χ»: Πώς είδαν οι Γάλλοι αυτή την προσπάθεια, είχε επιτυχία το θεατρικό έργο που ανεβάσατε;<Β>

-Θεατρικά είχε επιτυχία, αλλά νομίζω και συναισθηματικά, δηλαδή το έργο άγγιξε τους Γάλλους και το αγκάλιασαν, γιατί θεώρησαν ότι όντως είχε ένα ύφος που σχετίζεται με το ευρωπαϊκό δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα και αυτά που προωθεί και η Γαλλία η ίδια και επιπλέον τους αφορά αυτό το θέμα, εφόσον ακόμα και στην Λυών όπου παίχτηκε το έργο υπάρχει μια μεγάλη αρμενική κοινότητα και έχει γίνει ένα άγαλμα για την γενοκτονία από έναν Γάλλο γλύπτη, αλλά το κοινό δεν ήταν Αρμένιοι, ήταν μόνο Γάλλοι και παρόλο αυτό τους συγκίνησε αυτή η ιδέα ότι όντως μπορείς πολύ εύκολα να γίνεις δήμιος μέσω της ουδετερότητας, μπορεί να μην είσαι υπεύθυνος εκείνη την στιγμή, αλλά όταν αφήνεις τους άλλους να σου εξηγούν ότι αυτοί που προωθούν την γενοκτονία των Αρμενίων, δεν έχουν διαβάσει τα αρχεία των οθωμανικών αρχών, εμπλέκεσαι και υπάρχει μια συνεργασία. Συνεργασία με την κακή έννοια. Αυτό ήθελα να διευκρινίσω μέσω του έργου. Μετά υπήρχε και μια διάλεξη με θέμα: «Η γενοκτονία της μνήμης» που νομίζω ότι είναι ακόμη πιο σημαντική με την εξής έννοια. Τι μπορεί να είναι χειρότερο από μια γενοκτονία; Νομίζω ότι η μη αναγνώριση είναι χειρότερη, διότι τη γενοκτονία μπορείς να την κάνεις για ιστορικούς και για πολιτικούς λόγους και εκείνη την στιγμή υπάρχει ένα πάθος μέσα στον όχλο που θα έλεγα εξηγείται, αν και δεν θεωρούμε ότι είναι δίκαιο, πάντως εξηγείται. Οι προσπάθειες που κάνει τώρα η Τουρκία όσον αφορά στην γενοκτονία των Αρμενίων, είναι ότι συστηματικά έχει απαγορεύσει με το νόμο 306 την αναφορά για την γενοκτονία των Αρμενίων και τα ιστορικά βιβλία προσπαθούν να αφαιρέσουν οποιαδήποτε αναφορά σ’ αυτά τα γεγονότα.

<Β>«Χ»: Εμείς συμπράξαμε ως χώρα στο έγκλημα κατά των Αρμενίων;<Β>

-Θα πρέπει να διευκρινίσουμε τι εννοούμε με το συμπράττουμε, δηλαδή αν βοηθήσαμε, αν κάναμε κι εμείς...

<Β>«Χ»: Αν συμβάλλαμε κι εμείς με την κίνησή μας ως προς το να διεκπεραιωθεί το έγκλημα.<Β>

-Νομίζω ότι όντως συμβάλλαμε, όχι με την κίνησή μας, αλλά με την ακινησία μας. Δηλαδή δεν κάναμε τίποτα για να μην γίνει, στην ουσία, δεν μπήκαμε σ’ ένα συμμαχικό πλαίσιο, δεν αρνηθήκαμε τα γεγονότα, απλώς ακολουθήσαμε την πορεία της ιστορίας λέγοντας ότι ήταν κάτι στο οποίο δεν μπορούσαμε να αντισταθούμε και νομίζω ότι μπορούσε να αντισταθεί και ο ελληνικός λαός το 1915 και έκανε ένα τραγικό λάθος και μετά το ζήσαμε και οι ίδιοι με το 1918 και 1922.

<Β>«Χ»: Με το θέμα των ιδιοκτησιών των Αρμένιων τι έγινε;<Β>

- Το πρόβλημα με τις περιουσίες και της διεκδίκησης της περιουσίας, αυτό είναι θα έλεγα θετικό και υπάρχει για τον ελληνικό πληθυσμό, εφόσον υπάρχει η συνθήκη Λοζάννης και μας επιτρέπει να κάνουμε αγωγές εναντίον της Τουρκίας, διότι είναι γραμμένο μέσα στην συνθήκη ποιες περιουσίες είχαν οι Έλληνες και το ποσοστό του πληθυσμού που είχε δικαίωμα να παραμείνει. Το πρόβλημα με τους Αρμένιους είναι ότι εφόσον υπήρξε αυτή η γενοκτονία δεν υπάρχει καμία συγκεκριμένη αναφορά για τον αρμενικό πληθυσμό, άρα είναι πολύ δύσκολο γι’ αυτούς να αποδείξουν ότι ήταν εκεί, ότι είχαν περιουσίες.

<Β>«Χ»: Ας περάσουμε όμως σ’ ένα άλλο θέμα. Ίμβρος και Τένεδος. Πρόσφατα υπήρξε η άδεια από τουρκικής πλευράς να λειτουργήσει η εκκλησία και ένα πνευματικό κέντρο στο νησί της Ίμβρου. Εκεί έχουν απομείνει λίγοι Έλληνες, μεγάλοι σε ηλικία ως επί το πλείστον. Στην Τένεδο μόνο δέκα άνθρωποι. Μπορεί το ελληνικό στοιχείο σ’ αυτές τις περιοχές να διατηρηθεί ζωντανό ή σε λίγα χρόνια θα εξαλειφθεί πλήρως;<Β>

-Νομίζω ότι είναι θέμα εντελώς στρατηγικής, δηλαδή η Ίμβρος απέδειξε πρόσφατα ότι μέσω lobby που υπάρχει στην Ευρώπη, ειδικά με τις επαφές που έκαναν με την κ. Φλώρτ, κατάφεραν να επιβάλουν τουλάχιστον στην Ευρωπαϊκή Ένωση να υπάρχει – νομίζω ότι είναι σελίδα 49 στο κείμενο – μια αναφορά για την Ίμβρο. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί είναι η πρώτη φορά που σε ευρωπαϊκό επίσημο κείμενο υπάρχει μια αναφορά σ’ αυτό το νησί. Άρα θα έλεγα ότι για την Τουρκία, όταν διάβασε αυτή την αναφορά της 6 Οκτωβρίου, ήταν κάτι το ενοχλητικό, αλλά ήταν επιτέλους μια ένδειξη ότι υπάρχει ένα πρόβλημα και δεν παραμείναμε σ’ αυτή την στρατηγική της σιωπής, θεωρώντας ότι άμα κάνουμε μια κίνηση θα χειροτερέψουν τα πράγματα. Νομίζω ότι τα πράγματα έχουν φτάσει στο χειρότερο σημείο, ούτως ή άλλως για την Ίμβρο και την Τένεδο, νομίζω ότι ο Ελληνισμός στην Ίμβρο μπορεί να σωθεί και πρέπει να σωθεί –ακόμη και μέσω των προσφυγών, διότι πρέπει να υπάρχει ένα κόστος όταν καταπατάς τα ανθρώπινα δικαιώματα.

<Β>«Χ»: Ποιες είναι οι εξελίξεις με την μειονότητα των Ελλήνων της Ίμβρου που θέλουν να επιστρέψουν στο νησί από το εξωτερικό, αλλά δεν τους δίνεται η δυνατότητα παραμονής στο νησί;<Β>

-Θα έλεγα ότι σημασία για μας δεν έχει προς το παρόν το αποτέλεσμα, αλλά έχει η διεκδίκηση, δηλαδή το να ζητάν ακόμα οικογένειες και να μείνουν και να παραμείνουν στην Ίμβρο που θέλουν να πάν ακόμα εκεί πέρα, είναι πολύ σημαντικό. Είναι πολύ σημαντικό και αυτό δείχνει ότι δεν ξεχνάμε και γι’ εμάς δεν αποτελεί η Ίμβρος, μόνο και μόνο μια χαμένη πατρίδα.
Για μένα είναι σημαντική η θέση της Ίμβρου και της Τενέδου βέβαια, εφόσον βρίσκονται μπροστά στον Ελλήσποντο και ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν είναι τυχαία που οι Τούρκοι προσπάθησαν να κατακτήσουν και όπως το κατάφεραν εκ των υστέρων αυτά τα δύο νησιά, εφόσον υπάρχει ένας έλεγχος γεωστρατηγικός. Τώρα η Θράκη είναι βέβαια πολύ σημαντική και το βλέπουμε ακόμα και στρατιωτικά, πρόσφατα ο ελληνικός στρατός έχει μεταφέρει στρατό που υπήρχε στην Ήπειρο, τώρα βρίσκεται στην Θράκη, η μεγαλύτερη στρατιά που υπάρχει στον κόσμο, σε γενικό πλαίσιο από την πλευρά της Τουρκίας, βρίσκεται στην Ανατολική Θράκη. Άρα γεωστρατηγικά είναι πολύ σημαντική διότι είναι ένα σημείο επαφής Ευρώπης και Ασίας, το οποίο αυτό το 3% του τουρκικού κράτους που χρησιμοποιείται σαν πρόσχημα για ευρωπαϊκό καθεστώς είναι σημαντικό και γεωπολιτικά.

<Β>«Χ»: Πώς βλέπετε την κίνηση του διασυνοριακού δικτύου Ελλάδας – Βουλγαρίας – Τουρκίας, να καταστήσουν το τριεθνικό νησάκι των 300 στρεμμάτων στον ποταμό Άρδα κοιτίδα ειρήνης και φιλίας με την ανέγερση υποδομών, όπως ένα συνεδριακό χώρο και ένα κέντρο ενημέρωσης που θα αφορά τον τουρισμό;<Β>

-Τα βλέπω θετικά αυτά τα πράγματα, αν και βλέπω ότι στο βάθος είναι μόνο επιφανειακό και απλώς αποτελεί ένα πρόσχημα φιλελεύθερο, ειρηνευτικό πρόσχημα, δεν ξέρω να υπάρχει και σχετική ορολογία στρατηγική. Σημασία είναι θα έλεγα ότι για μένα αποτελεί μια κίνηση αντιπερισπασμού, σημασία είναι τι γίνεται πιο κάτω, πιο βαθιά. Τώρα αυτό το πράγμα είναι θετικό, δεν υπάρχει λόγος να έχω μια αρνητική άποψη γι’ αυτό το θέμα. Το να θεωρώ ότι είναι σημαντικό είναι άλλο θέμα.

<Β>«Χ»: Δεν το κρίνετε σημαντικό άρα;<Β>
-Όχι. Δεν το κρίνω σημαντικό.

<Β>«Χ»: Σκόπιμο;<Β>
-Θέλω να πω είναι καλό να πηγαίνουμε και στο Eurovision, αλλά δεν το θεωρώ σημαντικό. Σκόπιμο ναι. Υπάρχουν σκοπιμότητες απ’ όλες τις πλευρές, αυτό που θεωρώ σημαντικό είναι ότι θα ανοίξουν τα σύνορα με την Βουλγαρία, μέσα σ’ αυτό το ευρωπαϊκό πλαίσιο και αυτό θεωρώ ότι είναι όντως σημαντικό και για μένα η θέση της Θράκης είναι πραγματικά γεωστρατηγική και πρέπει να αναδειχθεί και να χρησιμοποιεί και εξωτερικά, προς τα έξω. Δηλαδή να γίνει ένας κεντρικός κόμβος, όχι απλώς να αποτελεί το ακραίο σημείο της Ελλάδος, αλλά να αποτελεί ένα κεντρικό κόμβο για τα Βαλκάνια, αυτό είναι σημαντικό.
Όλα αυτά παραμένουν εντελώς τεχνικά, δηλαδή όταν κοιτάζω ακόμα και στα κατεχόμενα στην Κύπρο πως λειτουργεί το πρόβλημα, ξέρω ότι αυτά μπορεί να αλλάξουν συνεχώς, δηλαδή στην αρχή έπρεπε να είχαμε σώνει και καλά διαβατήρια, μετά έγιναν μόνο οι ταυτότητες, μετά ήταν ευρωπαϊκές ταυτότητες, τώρα μερικοί μπορεί να περάσουν και χωρίς καθόλου ταυτότητα με ειδικές συμβάσεις, αυτά τα πράγματα εξελίσσονται πολύ γρήγορα και μπορούν να τεθούν μόνο στον τεχνικό τομέα, στην ουσία όμως δεν αλλάζει τίποτα, γιατί ο έλεγχος παραμένει τουρκικός. Δηλαδή ας το πω αλλιώς, μπορείς να παίξεις χαρτιά άμα έχεις μια τράπουλα. Το να έχεις μια τράπουλα δεν σημαίνει ότι παίζεις καλά. Αυτοί που θα καθίσουν στο τραπέζι μπορεί όλοι να θέλουν να παίξουν όμως ένας θα κερδίσει. Αυτός που θα καθίσει και ξέρει ότι θα κερδίσει δεν κάθεται με τον ίδιο τρόπο, αλλά η τράπουλα είναι παιχνίδι.

<Β>«Χ»: Μπορούμε όμως να περάσουμε σε ένα άλλο θέμα, ποιοι είναι οι «γάιδαροι της αντίστασης» όπως τους ονομάζετε εσείς σε άρθρά σας και ποια η σχέση τους με το Ριζοκάρπασο;<Β>

-Αυτό ήταν μια άμεση αναφορά στους γαϊδάρους που υπάρχουν στην Κύπρο, που είναι μια ειδική ράτσα γαϊδάρων τους οποίους αφήσαμε το 1974 όταν έγινε η εισβολή και έχουν εξελιχθεί, δηλαδή έχουν γεμίσει τον χώρο και το βρήκα κάπως συμβολικό, ότι οι άνθρωποι έφυγαν, αλλά οι γάιδαροι έμειναν και η φύση έμεινε εκεί, η φύση δεν άλλαξε νοοτροπία, η φύση ακόμη μας περιμένει. Και αυτοί οι γάιδαροι μου έδωσαν την ευκαιρία να γράψω ένα άρθρο σχετικά μ’ αυτό το θέμα, θεωρώντας ότι μερικές φορές θα ήταν καλό και εμείς να έχουμε την συμπεριφορά του γαϊδάρου, διότι τώρα αυτοί τους γαϊδάρους τους σέβονται πάρα πολύ ακόμη και οι έποικοι είναι αναγκασμένοι να προφυλάσσονται με συρματοπλέγματα, να βάζουν λευκά πανιά να μην πηγαίνουν, γιατί οι γάιδαροι οι δικοί μας πηγαίνουν όπου θέλουν. Και το έβλεπα σαν σύμβολο ελευθερίας. Στην Κύπρο μπορεί να μην υπάρχει το λιοντάρι σαν σύμβολο της αντίστασης, αλλά υπάρχει ο γάιδαρος.

<Β>«Χ»: Το λιοντάρι είναι κάτι δυναμικό και συμβολίζει κι άλλα πράγματα σε αντίθεση με το γάϊδαρο. Πάντως, είναι διαδεδομένη η κυπριακή ράτσα στα γαϊδούρια έτσι δεν είναι; Λέμε κυπριακό γαϊδούρι σήμερα και εννοούμε το καλύτερο γαϊδούρι.<Β>

-Σωστά, αλλά δεν το λέω μ’ αυτή την άποψη, λέω ότι μερικές φορές όταν υπάρχει έλλειψη συμβόλων και έχουμε μόνο αυτό, μπορεί μερικοί να πουν: ένας γάιδαρος μπορεί να είναι σύμβολο της αντίστασης; Νομίζω ότι το πείσμα του γαϊδάρου μακάρι να το είχαν μερικοί από τους δικούς μας και ειδικά οι πολιτικοί.

<Β>«Χ»: Με τι ασχολείστε αυτή την εποχή κ. Λυγερέ; Είστε ευτυχισμένος με την ζωή σας στην Γαλλία;<Β>

-Δεν πιστεύω στην ευτυχία, ούτε στην δυστυχία, πιστεύω μόνο στο έργο. Σημασία έχει το τι κάνεις. Αυτή την εποχή ασχολούμαι με το θέμα της γενοκτονίας, το ευρωπαϊκό πνεύμα που πρέπει να υπάρχει μ’ αυτή την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας και βέβαια με άλλα θέματα που δεν αφορούν την εκπομπή μας σήμερα, που είναι πιο μαθηματικά, αλλά που χρησιμοποιούνται σαν νοητικό υπόβαθρο για να λύσουν προβλήματα.

<Β>«Χ»: Βρίσκεστε στην Θράκη, όμως στα πλαίσια μιας ομιλίας που διοργανώνεται στην Ξάνθη, θα μας πείτε την κεντρική ιδέα αυτής της εκδήλωσης;<Β>

-Ο τίτλος της εκδήλωσης είναι «Ευρωπαϊκό πνεύμα και κυρίαρχη στρατηγική». Θέλω να διευκρινίσω μέσω της θεωρίας παιγνίων που είναι ένας σημαντικός τομέας και στα μαθηματικά και στην στρατηγική, το τι μπορούμε να κάνουμε μέσα σ΄ αυτό το πλαίσιο, το τι έγινε μετά τις 24 Απριλίου με το δημοψήφισμα στην Κύπρο, τι έγινε μετά την 1η Μαΐου με την ένταξη με τα 10 νέα κράτη-μέλη, το τι μπορεί να κάνει η Ευρώπη σ’ αυτό το συμμαχικό πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί, νομίζω ότι αυτά αποτελούν στοιχεία και γεγονότα πολύ σημαντικά για την στρατηγική που πρέπει να έχει η Ευρώπη για τα επόμενα χρόνια και ήθελα να το διευκρινίσω αυτό και στην Θράκη, όπου υπάρχει στοιχείο σημαντικό και από άτομα που ξέρουν αυτά τα προβλήματα, που και τα ζουν καθημερινά και τι μπορεί να σημαίνει τοπικά μια ολική στρατηγική».

Ο κ. Λυγερός πιστεύει ότι όλοι κρινόμαστε εκ του αποτελέσματος. Για εκείνον, σημασία δεν έχει μόνο η προσπάθεια, αλλά και τα αποτελέσματά της όταν έχουν τεθεί συγκεκριμένοι στόχοι. Ευελπιστεί δε να δει την ευρωπαϊκή μας χώρα να «δίνει» σε στρατηγικό επίπεδο.

<Β>Μαρία Φανφάνη<Β>


Μόνιμη διεύθυνση άρθρου: http://www.xronos.gr/view.cgi?newsid1101358800,27776,


Νικ. Ζωίδου 22-24, 69100 Κομοτηνή. Τηλ: 25310 22791, 25310 33255, Fax: 25310 31302. Email: xronos@xronos.gr
Copyright © «Ο ΧΡΟΝΟΣ» Καθημερινή Εφημερίδα της Κομοτηνής, 2001 - 2003. Κατασκευή: Komotini On-Line