xronos.gr // Interviews

Τρίτη, 17.5.2005
Ο Νίκος Λυγερός περί Ουμπέρτο Έκο

«Ο Έκο θα παραμείνει στην ιστορία, ενσωματώνει σχήματα που υπάρχουν σε όλο το ευρωπαϊκό πλαίσιο, εκτός βέβαια αν η ιστορία πια δεν καταγράφεται και από τη μειονότητα…», δηλώνει ο διανοούμενος Έλληνας για τον αγαπημένο του συγγραφέα.

Ο Νίκος Λυγερός περί Ουμπέρτο ΈκοΟ Ουμπέρτο Έκο προκαλεί, θέτει πολλές ερωτήσεις και παρατηρεί τον κόσμο με έναν τρόπο που για πολλούς είναι άγνωστος και περίπλοκος. Πολλά από τα έργα του έχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία ή χαρακτηρίζονται από μία διάθεση αυτοκριτικής, υπό την έννοια ότι αναφέρονται και στη δική του προσωπική πορεία, όχι τόσο ως κριτικού όσο ως συγγραφέα... «Πώς γράφω: από «Το όνομα του ρόδου» στην εμπειρία του «Μπαουντολίνο...». Αναφέρει κατά καιρούς ο διάσημος Ιταλός συγγραφέας.

Η διεισδυτικότητα και ο απλός λόγος του Έκo επιτρέπουν στο ευρύτερο κοινό να προσεγγίσει ζητήματα και πτυχές τόσο της προσωπικότητας μεγάλων δημιουργών, όσο και της πραγματικότητας που με μια πρώτη ματιά θεωρούνται από πολλούς δύσκολα και απροσπέλαστα. Ένα από τα ερωτήματά του είναι εάν η λογοτεχνία χρησιμεύει σε κάτι, έτσι πολλοί ασχολήθηκαν με την ερώτηση αυτή και έχουν γράψει τη δική τους ερμηνεία.

Η λογοτεχνία, υποστηρίζει ο Ιταλός συγγραφέας Τζουζέπε Ποντίτζα, δεν χρησιμεύει για την επίλυση ούτε πολιτικών ούτε θρησκευτικών προβλημάτων. Υπακούει μόνο στη δύναμη των λέξεων. Και μας βοηθά να κατανοούμε τη ζωή με σφαιρικό τρόπο, τόσο στο επίπεδο των ιδεών όσο και στο επίπεδο των συναισθημάτων.

Η λογοτεχνία, λέει ο Αμερικανός συγγραφέας Νέιθαν Ήνγκλαντερ, δεν χρησιμεύει ασφαλώς στο να θεραπεύει τον καρκίνο ή να σώζει ζωές. Χρησιμεύει, όμως, στο να κτίζονται κόσμοι. Ερωτήματα όπως αυτό του Ουμπέρτο Έκο είναι καταδικασμένα να παραμένουν μετέωρα.

Μήπως τελικά πρέπει να κάνουμε αυτό που προτείνει ο Νίκος Λυγερός: «Να το διαβάζουμε και να τον κοιτάζουμε όπως κοιτάζουμε απλώς μια ταινία, αλλά χωρίς να ξεχνάμε ότι υπάρχει ένα υπόβαθρο που πρέπει να ανακαλύψουμε σιγά – σιγά...».

Βρεθήκαμε με το Νίκο Λυγερό στην καρδιά της Αθήνας, όπου μιλήσαμε για τον Ουμπέρτο Έκο και για τη σημαντικότητά του ως συγγραφέας και τη προσφορά του στον επιστημονικό κλάδο της γλωσσολογίας.

Κύριε Λυγερέ, σήμερα η κουβέντα επί του έργου του Ουμπέρτο Έκο. Ένας πολύ σημαντικός συγγραφέας και ακαδημαϊκός της σύγχρονης εποχής. Θα ήθελα με τη ματιά σας και τη γνώση που έχετε για τον Έκο, να μας βοηθήσετε λίγο να τον προσεγγίσουμε. Ποιος είναι ακριβώς ο Ουμπέρτο Έκο;

-Ο Ουμπέρτο Έκο είναι σημειωτικός, είναι ένας τομέας της γλωσσολογίας ο οποίος αναλύει το γραπτό λόγο, μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο ο Έκο έχει αναπτυχθεί. Τον ξέρουμε στον ευρύτερο χώρο σαν συγγραφέα από τα μυθιστορήματα «Το όνομα του Ρόδου», «Το εκκρεμές του Φουκώ» και συνεχίστηκε μια παγκόσμια πορεία.

Εγώ το γνωρίζω πιο πολύ ως γλωσσολόγος, διότι μια από τις μελέτες που είχα κάνει αφορούσαν συγκεκριμένα τον Ουμπέρτκο Έκο και ιδιαίτερα την έννοια της δημιουργικής απαγωγής που χρησιμοποιεί μέσα στο έργο του σε πολλαπλά επίπεδα. Το πιο απλό είναι ότι εάν κοιτάξουμε «Το όνομα του Ρόδου» που είναι το πρώτο έργο και γι’ αυτούς που δεν το γνωρίζουν είναι και το πιο προσιτό.

Και το πιο διάσημο;

-Αυτό θα το έλεγα σε σχέση με τον κινηματογράφο, αλλά θα έλεγα ότι είναι το πιο προσιτό, «Το εκκρεμές του Φουκώ», είναι πιο πολύπλοκο και περίπλοκο. Άμα το διαβάσουμε στο πρώτο επίπεδο θα μας θυμίσει το έργο του Ζαν Ζακ Ανό στον κινηματογράφο, στο δεύτερο επίπεδο θα καταλάβουμε κάθε φορά που οι δύο πρωταγωνιστές συνομιλούν ότι στην ουσία χρησιμοποιούν νοητικά σχήματα από το διάλογο που έχουμε στον Κόναντολ, συγκεκριμένα στο Σέρλοκ Χόλμς.

Σε υψηλότερο επίπεδο αναγνωρίζουμε ότι υπάρχει μια επιρροή του Βολτέρου, συγκεκριμένα του Ζαντίκε και του Καντίντ που λέει το εξής: Ξεφεύγει ένα άλογο και όλοι το ψάχνουν, έρχεται ένας πιο νοήμων και λέει εάν το άλογο που ξέφυγε είναι λευκό, αυτοί λένε ναι και λέει ότι θα πέρασε από εδώ και αυτοί νομίζουν ότι το έκλεψε ο ίδιος, ενώ στην ουσία ο Βολτέρος αναλύει ότι είδε στους θάμνους λευκές τρίχες αλόγου, άρα κατάλαβε.

Ενώ το αναλύει και το εξηγεί ο σοφός τον βάζουν φυλακή και ο Βολτέρος βέβαια το χρησιμοποίησε για τον ίδιο τον εαυτό του και έχουμε το ίδιο σχήμα με τον ήρωα, ενώ ανακαλύπτει όλη την πλοκή στην ουσία πάνε να τον φυλακίσουν μέσω της Ιεράς Εξέτασης.

Σε πιο υψηλό επίπεδο αναγνωρίζουμε στην ερωτική σκηνή που βλέπουμε με το μοναχό και τη γυναίκα ότι ο Έκο χρησιμοποιεί μόνο βιβλικές λέξεις, καμία από αυτές δεν είναι του ίδιου, έχει πάρει φράσεις από τη Βίβλο και τις έχει συνδυάσει μ’ έναν τρόπο που φαίνεται να είναι ένα ερωτικό στοιχείο. Άρα αυτός που δεν ξέρει βλέπει μόνο αυτή τη σκηνή και βέβαια στον κινηματογράφο πέρασε απλώς ως ερωτική σκηνή.

Σε αυτό το έργο ο Έκο μας υπενθυμίζει και τη σημαντικότητα του γέλιου, εξάλλου αυτή είναι η βασική υπόθεση.

-Ο ηγούμενος του έργου κρύβει ένα βιβλίο του Αριστοτέλη που αντιπροσωπεύει το ανθρώπινο στοιχείο, μιλώντας για το γέλιο και το πώς δεν πρέπει να είναι κάτι απαγορευμένο. Παλιότερα θεωρούσαν ότι το γέλιο δεν ήταν συμβατό με την θρησκεία, διότι μόνο ο άνθρωπος γελά.

Η καθολική θρησκεία είπε ότι ο Χριστός δεν γέλασε ποτέ, άρα το γέλιο δεν είναι ανθρώπινο, δεν είναι για θρησκευόμενους και υπάρχει αυτή η αντιπαράθεση που ανατράπηκε εκ των υστέρων, αλλά η πλοκή του μυθιστορήματος συμπίπτει με την Ιερά Εξέταση και ξέρουμε πόσο σκληρή ήταν όσον αφορά αυτό το θέμα.

Σήμερα ο κόσμος γελά ή το έχει ξεχάσει λόγω ταχύτητας της σημερινής εποχής;

-Εγώ νομίζω ότι ο κόσμος γελοιοποιεί παρά να γελά. Το γέλιο είναι δύσκολο γιατί είναι ανθρώπινο, το χαμόγελο είναι ακόμη πιο δύσκολο γιατί είναι συμπόνια, ο συνδυασμός των δύο φαίνεται απάνθρωπος για το κοινωνικό όν, ενώ η γελοιοποίηση είναι κάτι που είναι πολύ κοινωνικό.

Ήθελα να αναφερθώ πως ο Ουμπέρκο Έκο μας παρουσιάζει μια βιβλιοθήκη σε μορφή λαβύρινθου. Τι σημαίνει αυτό το στοιχείο;

-Έχουμε ένα λαβύρινθο που μας μεταφέρει στις αναφορές του Μποχές και της φανταστικής βιβλιοθήκης ή στις αναφορές του Μπέρτο Ρανσέλ ο οποίος είχε ένα όνειρο όπου έβλεπε κάποιον που μάζευε βιβλία, αλλά δεν είχε αρκετό χώρο και πετούσε μερικά κομμάτια, στο όνειρο έβλεπε και το δικό του βιβλίο πεταμένο για να χωρέσουν άλλα... Συγκεκριμένα το βιβλίο του έργου το έχει ο ηγούμενος κρυμμένο, αλλά θα το αναγνωρίσουν μέσω ενός κώδικα.


Γιατί μας παρουσιάζει ένα λαβύρινθο; Μήπως επειδή ο λαβύρινθος σταματά το μυαλό των ανθρώπων;

-Νομίζω ότι ο λαβύρινθος ως διαχρονικό και ελληνικό στοιχείο, είναι ένας τρόπος αναγνώρισης και αποκωδικοποίησης της πραγματικότητας, γιατί η προσέγγιση δεν είναι απλώς να ανοίγεις ένα βιβλίο, πρέπει πραγματικά να το διαβάζεις, είναι το ίδιο με την θρησκεία, αν η θρησκεία ήταν εύκολη δεν θα υπήρχαν προφήτες.

Το θέμα του βιβλίου είναι ότι είναι ένας λαβύρινθος μέσα στον οποίο πρέπει να εισχωρήσεις για να καταλάβεις τα νοητικά σχήματα του συγγραφέα, της κοινωνίας σε ένα χαμηλό επίπεδο και μετά της ανθρωπότητας, γιατί αυτό το βιβλίο βέβαια εμπλέκεται με άλλα βιβλία και δημιουργεί μ’ αυτό το δίκτυο έναν άλλο λαβύρινθο που στην ουσία μοιάζει με το ίντερνετ.

Δεν είναι παράδοξο να μας προτείνει ο Έκο μια ανοιχτή δομή αλλά μέσα από έναν κλειστό κύκλο;

-Όντως φαίνεται παράδοξο να έχεις μια ανοιχτή δομή, ενώ η δομή είναι πεπερασμένη, αλλά στην ουσία μοιάζει με το σύμπαν ολόκληρο, το βλέπουμε με τις αναφορές του Αϊνστάϊν. Συγκεκριμένα η έννοια της ανοιχτής δομής είναι ότι σου προσφέρει ένα πλαίσιο όπου μπορείς να παράγεις νοητικά σχήματα εν δυνάμει άπειρα, απλώς το πλαίσιο είναι κλειστό, αλλά δεν είναι ο χώρος κλειστός.

Το ίδιο βλέπουμε και στην θεωρία του Σόμσκι και αντιθέτως στον σουρεαλισμό. Ο Σόμσκι θεωρεί ότι είναι πρώτα η σκέψη και μετά η γλώσσα, άρα έχεις τον εγκέφαλο που παράγει σχήματα τα οποία μετατρέπονται σε γλωσσικά σχήματα που μεταφέρουν μια πληροφορία. Ο στρουκτουραλισμός το πήρε ανάποδα το πρόβλημα, εφόσον έχουμε σχήματα γλωσσικά που μοιάζουν σίγουρα παράγεται από ένα κοινό στοιχείο που είναι ο στρουκτουραλισμός και το δομικό στοιχείο.

Εδώ όμως ο Ουμπέρκο Έκο προσπαθεί να κάνει μια σύνθεση από αυτές τις δύο θεωρίες που φαίνονται αντιφατικές, δηλαδή ο στρουκτουραλισμός και η θεωρία του Σόμσκι, έτσι μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο μας επιτρέπει να έχουμε πρώτα την ανοιχτή δομή και μετά την έννοια του Λεκτόριν Φάμπουλα που μπορεί κατά κάποιον τρόπο κάθε αναγνώστης να ερμηνέψει όπως θέλει το έργο, αλλά υπάρχει όμως και μια δομή, μέσα από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει αν θέλουμε να έχει μια συμβατότητα με το έργο και το δημιουργό.

Αλλά ο ίδιος μας λέει ότι είναι μάταιο να προσπαθούμε να καταλάβουμε τα συμβάντα ή τη συμπεριφορά του σύμπαντος και πρέπει να το αφήσουμε, γιατί δεν θα καταλάβουμε ούτως ή άλλως.

-Αυτό είναι μια απλοποιημένη σκέψη του Έκο. Εμένα μου θυμίζει πιο πολύ αυτό που κάναμε στην ρομποτική, με την έννοια ότι μπορούμε κάλλιστα να έχουμε ένα πλαίσιο όπου να πούμε ποιο θα είναι το μοντέλο του σύμπαντος.

Στη ρομποτική -ιδιαίτερα στις ιδέες του Μπρούκ- το μοντέλο του σύμπαντος είναι το σύμπαν, άρα αυτό συμπίπτει με τη σκέψη του Έκο, με την έννοια ότι δεν είναι ανάγκη να προσπαθείς να μοντελοποιήσεις κάτι που χρειάζεται τόσα πολλά μοντέλα ούτως ή άλλως και γιατί δεν το παίρνεις το ίδιο σαν μοντέλο.

Μ’ αυτή την έννοια, δεν το βλέπει σαν ματαιόδοξο, το βλέπει ότι είναι μη εύστοχο να παράγεις κάτι άλλο, σου αρκεί το ίδιο το σύμπαν.

Αλλά πάλι υπάρχουν αυτά τα σύμβολα που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε...

-Τα σύμβολα έχουν σχέση περισσότερο με τον ανθρώπινο εγκέφαλο παρά με το σύμπαν, δηλαδή, ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει μια τάση να κωδικοποιεί ακόμα και εκεί που δεν υπάρχει κωδικοποίηση, γιατί είναι μια συνεχή αναζήτηση πληροφορίας μέσα σ’ έναν κόσμο που τη χάνει συνεχώς μέσω της νοοτροπίας. Εδώ η κωδικοποίηση που κάνει ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι να κάνει μια συγκρότηση έτσι ώστε να θυμάται και μ’ αυτή τη μνήμη να ξεπερνάει τα όρια του που είναι π.χ. ο θάνατος.

Και αυτά εξηγούνται αστρονομικά, αστρολογικά...

-Αστρολογικά δεν έχει καμία σχέση, αστρονομικά το βλέπουμε στο έργο του Τζορντάνο Μπρούνο διότι ήταν ένας επιστήμονας, είχε σκέψεις, ήταν μοναχός, αλλά είναι ο πρώτος που σκέφτηκε ότι μπορεί να υπάρχουν πάμπολλοι κόσμοι και όχι μόνο η γη και γι’ αυτό το λόγο τον αφόρισαν και η Ιερά Εξέταση το βασάνισε για επτά χρόνια, τελικά τον καταδίκασαν και τον εκτέλεσαν.

Υπάρχει αυτό το θέμα μέσω του έργου του Ουμπέρτο Έκο με την έννοια ότι μπορεί κάποιος να αναδείξει σχήματα που δεν βλέπουν οι άλλοι, άσχετα αν λειτουργεί απ’ αυτόν το χώρο, αλλά επειδή οι άλλοι σκέφτονται πιο πολύ το σύστημα παρά το ανθρώπινο στοιχείο προτιμούν να το αφοπλίσουν ή να το εξουδετερώσουν.


Αναφέρθηκα στα αστρολογικά διότι υπάρχουν σοβαροί συγγραφείς όπως ο Χέρνι Μίλερ που ασχολήθηκαν με αυτό το στοιχείο...

-Νομίζω ότι δεν πρέπει να μπερδεύουμε τα στοιχεία, δηλαδή άλλο να ανοίξεις οποιοδήποτε περιοδικό για να δεις οποιαδήποτε βλακεία της σημερινής αστρολογίας και άλλο να μελετήσεις σοβαρούς μαθηματικούς όπως ο Λεοντάρντο ντα Βίντσι ή Ισαάκ Νιούτον, αυτοί άνθρωποι ασχολήθηκαν με την αλχημεία, με την θεωρία των συμβόλων. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο όλα αυτά οργανώνονται διαφορετικά και αναλύονται μέσω της θεωρίας των πραγμάτων, της φύσης, των μαθηματικών.

Πρέπει να θυμηθούμε, ειδικά για το Νιούτον, εφόσον όλοι τον ξέρουν για το νόμο της Βαρύτητας, ότι 80% του έργου του αφορά την αλχημεία στην οποία δεν δίνουμε καμία βάση, γιατί ήταν η ιδέα ότι μπορούμε να μετατρέψουμε το μόλυβδο σε χρυσό, αυτό ξέρουμε ότι τώρα μπορεί να γίνει, αλλά χρειαζόμαστε πολύ περισσότερη ενέργεια να παράγουμε τέτοιο χρυσό, παρά να βγάλουμε χρυσό, δηλαδή ο χρυσός που βγαίνει με τον τρόπο που επινοήθηκε με την αλχημεία είναι πιο ακριβώς από τον πραγματικό χρυσό, γι’ αυτό δεν τον κάνουμε με αυτό το σύστημα.

Θα ήθελα να αναφερθούμε λίγο στο πρόσφατο έργο του Ουμπέρτο Έκο «Η μυστηριώδεις φλόγα της βασίλισσας Λοάνα» όπου ο πρωταγωνιστής Γιάμπο είναι ένας άνθρωπος που μετά από ένα ατύχημα χάνει την προσωπική του μνήμη, δηλαδή θυμάται πως πέθανε ο τελευταίος Καίσαρας αλλά δεν θυμάται το όνομά του, ούτε αν είναι παντρεμένος, κλπ...

-Ναι έχει χάσει την πρόσφατη μνήμη του, είναι μια αρρώστια που ξέρουμε υπάρχει, αν μιλήσουμε ακόμα και κλινικά θυμάμαι πολύ καλά μια περίπτωση μιας γυναίκας που είχε μνήμη που δεν μπορούσε να ξεπεράσει τα πέντε λεπτά, δηλαδή κάθε πέντε λεπτά ξεχνούσε τι είχε κάνει, το σπίτι της ήταν γεμάτο χαρτάκια για να θυμάται το τι πρέπει να κάνει, υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις, δεν είναι μόνο λογοτεχνικές και ο Ουμπέρτο Έκο έχει βασιστεί σε μια τέτοια περίπτωση για να αναδείξει τα προβλήματα που υπάρχουν μέσα στο ανθρώπινο στοιχείο και στη μνήμη. Δηλαδή τι σημαίνει να θυμάσαι μόνο το παρελθόν, να μην θυμάσαι το πρόσφατο, να σβήνει η ιστορία σου μέσω του παρόντος…

Πως εξηγείται αυτό;

-Ο εγκέφαλος δεν είναι ομοιογενές σύστημα και χρησιμοποιεί ένα νευρωνικό δίκτυο που είναι και πολύπλοκο και εμπεριέχει ποικιλομορφία και ξέρω ότι οι παλιές μνήμες δεν αποθηκεύονται στον ίδιο χώρο με τις πρόσφατες, βέβαια αυτά εξουδετερώνονται με την πάροδο του χρόνου ενώ το άλλο αποθηκεύεται κανονικά και παραμένει. Μοιάζει λίγο με το ROM και το RAM, το ROM είναι αυτό που διατηρείς είναι στο σκληρό δίσκο και το RAM είναι η μνήμη που χρησιμοποιεί ο Η/Υ καθώς είναι αναμμένος.

Μπορεί να είναι γονιδιακό, βλέπουμε πως ένα παιδί μπορεί να αναγνωρίσει πιο εύκολα ένα σύμβολο του Ντίζνεϊ παρά άλλα πράγματα που είναι πρόσφατα ή που είναι της ίδιας οικογένειας.

-Ναι, και βέβαια γιατί δεν χρησιμοποιείται το ίδιο νοητικό εργαλείο για να αναλύσει την πληροφορία.

Ο Ουμπέρτο Έκο είναι συγγραφέας ενός έργου;

-Όχι, νομίζω ότι το έργο του Ουμπέρτο Έκο είναι πολύ μεγαλύτερο, σε αυτή τη φάση παράγει ένα έργο που αγγίζει μια ακριτική μάζα το οποίο το μετατρέπει σε μια αλλαγή φάσης και αρχίζει να μιλάει για το έργο των έργων του. Σε αυτό το στάδιο βρίσκετε τώρα ο Έκο και νομίζω ότι η θεωρεία του ως σημειωτικό πλαίσιο αρχίζει να εμβαθύνετε και να παίρνει μια δομή που είναι όντως σημαντική.

Είχατε ποτέ επικοινωνία ή επαφή μαζί του;

-Άμεση όχι, μόνο μέσω των βιβλίων του και των άρθρων του που αφορούσαν τη γλωσσολογία.

Γιατί θα παραμείνει το έργο του Ουμπέρτο Έκο στην ιστορία;

-Τουλάχιστον στην πρόσφατη ιστορία παραμένει, ενσωματώνει σχήματα που υπάρχουν σε όλο το ευρωπαϊκό πλαίσιο, τον είχαν καλέσει στη Γαλλία στο κολέγιο της Γαλλίας που ήταν πολύ τιμητικό για έναν ξένο να διδάξει για ένα χρόνο, ασχολήθηκε και σε κάποια φάση με το «Εσπεράντο» με την ενοποίηση των γλωσσών της Ε.Ε., είναι ένας συνθετικός λόγος που δεν παραβιάζει, ούτε ανατρέπει τα παλιά δεδομένα, απλώς τα ενσωματώνει σ’ ένα πλαίσιο πιο θεωρητικό και δεν υπάρχει νομίζω λόγος, εφόσον έχει και την δημιουργικότητα να μην περάσει και στην ιστορία. Εκτός βέβαια αν η ιστορία πια δεν καταγράφεται και από τη μειονότητα.

Είναι όντως όπως λέει ο Ουμπέρτο Έκο, η αλήθεια μια ωραία κοπέλα πάντα καλυμμένη;

-Ναι, νομίζω πως ναι, το να είναι καλυμμένη μια κοπέλα, ελκύει περισσότερο μερικές φορές και προσπαθούμε να ανακαλύψουμε τι βρίσκεται κάτω απ’ αυτό, είπε ο Αϊνστάϊν, «όταν καταφέρνουμε να σηκώσουμε λίγο το κάλυμμα είναι ήδη δημιουργικό...» αυτό για τον ανθρώπινο νου αλλά μπορεί να είναι και για το ερωτικό στοιχείο.

Τέλος, αν θέλει κανείς να προσεγγίσει το έργο του, αλλά δεν έχει ένα υπόβαθρο γνώσεων, τι πρέπει να κάνει για να το καταλάβει; Πολλοί λένε μάλιστα ότι συγγραφικά δεν αγγίζει επειδή είναι επιστημονικός.

-Διαφωνώ, εγώ έχω κάνει και ανάλυση με τους φοιτητές μου και σε πιο χαμηλό επίπεδο, όχι νοητικό, έχουμε κάνει διάφορες προσεγγίσεις και νομίζω μπορούμε να το διαβάσουμε σε μια πρώτη φάση, το καλό είναι να το διαβάζουμε και να τον κοιτάζουμε όπως κοιτάζουμε απλώς μια ταινία, αλλά χωρίς να ξεχνάμε ότι υπάρχει ένα υπόβαθρο που πρέπει να ανακαλύψουμε σιγά – σιγά.

Σας ευχαριστώ πολύ για τη συζήτηση μας.

Λούης Γκόμεζμπεκ

Λίγα λόγια για τον Ουμπέρτο Έκο


Ο Ουμπέρτο Έκο γεννήθηκε στην Αλεσσάντρια του Πιεμόντε το 1932. Είναι τακτικός καθηγητής σημειολογίας στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια και διευθυντής του περιοδικού «VS».

Στα δοκιμιακά έργα και στις πραγματείες του συγκαταλέγονται τα: «Όπερα Απέρτα», «Ντιάριο Μίνιμο», «Λα στρουττούρα ασσέντε», «Θεωρία σημειωτικής», «Τι πιστεύει αυτός που δεν πιστεύει/Συνομιλία με τον Κάρλο Μαρία Μαρτίνι» και «Ο Καντ και ο ορνιθόρυγχος». Το 1980 εμφανίστηκε ως μυθιστοριογράφος με «Το όνομα του Ρόδου» και ακολούθησαν «Το εκκρεμές του Φουκώ», «Το νησί της προηγούμενης ημέρας», «Μπαουντολίνο» και «Η μυστηριώδεις φλόγα της βασίλισσας Λοάνα». Υπήρχε καθηγητής πανεπιστημίου στο Μιλάνο, Τορίνο, Νέα Υόρκη, Σαν ντιέγκο, Κολούμπια, Υάλ, Κέμπριτζ, Μπολόνια, κ.ά.

Έχει πάρει τα εξής βραβεία: βραβείο Στρέγκα, βραβείο Ανγκιάρι, ιταλικό βραβείο «Το βιβλίο της χρονιάς 1981», Επίτιμος δημότης της Μόντε Τσερινιόνε, Prix Medicis Etranger Γαλλία, Κουμανταδόρος της τέχνης και των γραμμάτων της Γαλλίας, βραβείο Marshall MacLuhan της Ουνέσκο, Χρυσός Σταυρός των Δωδεκανήσιων και Καβαλιέρος της Ιταλικής Δημοκρατίας.

Μόνιμη διεύθυνση άρθρου: http://www.xronos.gr/view.cgi?newsid1116302400,9191,


Νικ. Ζωίδου 22-24, 69100 Κομοτηνή. Τηλ: 25310 22791, 25310 33255, Fax: 25310 31302. Email: xronos@xronos.gr
Copyright © «Ο ΧΡΟΝΟΣ» Καθημερινή Εφημερίδα της Κομοτηνής, 2001 - 2003. Κατασκευή: Komotini On-Line