Τα γλυκά της ζωής

Ν. Λυγερός





- Έλα μαζί μου!
- Πού θες να πας;
- Δεν θυμάσαι; Χρόνος. Τα γλυκά!
- Τα γλυκά της ζωής;
- Ναι!
- Εντάξει. Κοντά δεν είναι;
- Πάντα κοντά είμαι.
- Ποιος το ξέρει όμως;
- Οι άνθρωποι.
- Αλήθεια;
- Ξέρουν την πίκρα της κοινωνίας.
- Σωστά!
- Τι θες να πάρεις;
- Το πιο μεγάλο...
- Είσαι τόσο λυπημένος;
- Αστείο ήταν.
- Σίγουρα.
- Εξάλλου αν δεν ήμουν καλά, θα σου το έλεγα.
- Είμαι βέβαιη... Για να με πληγώσεις.
- Μα δεν θέλω να σε πληγώσω.
- Αστείο ήταν!
- Τελικά, τι θα πάρεις;
- Το ίδιο με σένα.
- Μόνο ένα;
- Θέλω να το μοιραστούμε... Αφού θα είναι το πιο μεγάλο...
- Είδες ότι έφεραν μόνο ένα κουτάλι;
- Ήθελες δύο για ένα γλυκό;
- Όχι, έχεις δίκιο.
- Θα φάω μετά εγώ.
- Όχι, πρώτα εσύ.
- Αυτό δεν γίνεται.
- Μα, γιατί;
- Άμα δεν φας την πρώτη μπουκιά, πώς θα το χαρώ;
- Κι εγώ;
- Εσύ θα φας την πρώτη.
- Κι εσύ;
- Τη διπλανή.
- Προτιμάς;
- Ναι!
- Για ποιο λόγο;
- Αυτός που τρώει την πρώτη, κάνει το ίδιο και όταν είναι μόνος.
- Ενώ η δεύτερη δεν υπάρχει χωρίς την πρώτη.
- Θέλω να είμαι μαζί σου.
- Ένα γλυκό είναι...
- Όπως και η πίκρα... Ένα μόνο πράγμα.
- Μα ποιος θέλει να το μοιραστεί;
- Εκείνοι που ξέρουν.
- Οι γλυκαντζήδες;
- Οι άνθρωποι;
- Οι καταδικασμένοι;
- Οι ζωντανοί;
- Εμείς;
- Ναι, εμείς που ζούμε γλυκά την καταδίκη στη ζωή.
- Σ’ αγαπώ.
- Τότε δώσε μου το δεύτερο φιλί.







free counters


Opus