Ο απαγορευμένος ΙΙI

N. Lygeros




Η πρώτη συνάντηση του απαγορευμένου έγινε σ’ ένα απομακρυσμένο χωριό. Ο ανθρώπινος πολύ ανθρώπινος έπινε τσάι με άρωμα γιασεμιού, μόνος, όταν τον πλησίασε μία μικρή. Φαινόταν να ξαφνιάστηκε από την παρουσία του στο χωριό της.

- Ποιος είσαι;
- Ένας ξένος.
- Αυτό το βλέπω.
- Θέλεις να μάθεις γιατί είμαι εδώ;
- Ναι.
- Ψάχνω για ανθρώπους.
- Δεν υπάρχουν εδώ.
- Επειδή απαγορεύεται;
- Ακριβώς.
- Καμία εξαίρεση στον κανόνα;
- O νόμος είναι νόμος.
- Κι εσύ;

Έκανε μια ανεπαίσθητη κίνηση προς τα πίσω.

- Δεν έχω τίποτα το ανθρώπινο.
- Πώς το ξέρεις;
- Αν είχα, θα ήμουν στη φυλακή.
- Άρα οι άνθρωποι υπάρχουν.
- Αν υπάρχουν, είναι στη φυλακή.
- Έχεις συναντήσει κάποιους;
- Όχι, ποτέ.
- Τότε δεν ξέρεις με τι μοιάζουν.
- Είμαι σίγουρη ότι είναι όλοι άσχημοι.
- Εννοείς άσχημοι όπως εμένα;

Τον κοίταξε προσεχτικά πριν απαντήσει.

- Ναι, άσχημοι όπως εσένα.
- Είναι μάλλον γι’ αυτό που οι άνθρωποι είναι φοβεροί.
- Δεν τους φοβάσαι;
- Όχι, γιατί;
- Εδώ, όλοι τούς φοβούνται.
- Για ποιο λόγο;
- Εξαιτίας των πληγών τους.
- Των πληγών τους;
- Είναι τόσο αηδιαστικές!
- Μα γιατί;
- Διότι δεν ξεχνούν.
- Είναι αλήθεια ότι δεν ξεχνούν.
- Είναι το λάθος της μνήμης τους!
- Άρα ξέρεις τι σημαίνει μνήμη!
- Είναι αυτό που δεν ξεχνά την ασχήμια.
- Την ασχήμια ποιου;
- Των ανθρώπων, βέβαια. Ποιου άλλου;
- Αλήθεια, ποιου άλλου;
- Εδώ είναι όλοι όμορφοι.
- Είναι αλήθεια ότι είσαι πολύ όμορφη.
- Είναι η καλύτερη απόδειξη της απανθρωπιάς μου.
- Καταλαβαίνω.
- Εδώ ο κόσμος δεν θυμάται τίποτα.
- Πώς είναι δυνατόν;
- Επιλέξαμε να είμαστε ευτυχισμένοι.
- Άρα, εδώ είναι όλοι ευτυχισμένοι.
- Βέβαια.
- Είναι, λοιπόν, τόσο προφανές;
- Αυτή είναι η κοινωνική ευτυχία...
- Το αύριο θα είναι ολόιδιο με το σήμερα;
- Δεν είσαι μόνο ξένος, είσαι παράξενος.







free counters


Opus