Η κοινωνία της συνήθειας

Ν. Λυγερός




«Η κοινωνία βασίζεται στο γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι ον της συνήθειας»

Halford Mackinder


Όλγα: Γιατί αυτοκτόνησε ο Γιάννης;
Δανάη: Δεν ξέρω κανένα Γιάννη!
Όλγα: Ήταν το αληθινό όνομα του Άρη...
Δανάη: Ακόμα κι αυτό ήταν ψέμα!
Όλγα: Ένας καθηγητής δεν μπορεί να δείχνει σε όλους ότι πεθαίνει.
Δανάη: Και μπορεί ένας συγγραφέας;
Όλγα: Ναι, βέβαια.
Δανάη: Εσάς τους αστυνομικούς δεν σας καταλαβαίνω.
Όλγα: Ο συγγραφέας μπορεί, διότι κανείς δεν θα τον πιστέψει.
Δανάη: Τι δίδασκε ο Άρης, εννοώ ο Γιάννης;
Όλγα: Γεωπολιτική...
Δανάη: Τι παράξενος που είναι ο κόσμος!
Όλγα: Γιατί το λέτε αυτό;
Δανάη: Δεν μπορώ να φανταστώ έναν καθηγητή πανεπιστημίου ν’ αυτοκτονεί...
Όλγα: Απλοϊκή προσέγγιση...
Δανάη: Έχετε δίκιο, δεν υπάρχει λόγος. Στο κάτω κάτω της γραφής, ήταν άνθρωπος.
Όλγα: Δεν σας συγκινεί ότι πέθανε;
Δανάη: Γιατί να με συγκινήσει; Ανήκω σ’ ένα μυθιστόρημα.
Όλγα: Συγνώμη;
Δανάη: Αν ήθελε να συγκινηθώ, έπρεπε να το γράψει.
Όλγα: Πάλι δεν σας κατάλαβα.
Δανάη: Είμαι απλώς ένα πρόσωπο. Μια ηρωίδα, αν θέλετε.
Όλγα: Τι άλλο θα ακούσω σ’ αυτό το τμήμα;
Δανάη: Το ερώτημα είναι, τι είστε εσείς;
Όλγα: Η υπεύθυνος του τμήματος.
Δανάη: Για ποιο τμήμα του βιβλίου.
Όλγα: Ανήκω στην πραγματικότητα.
Δανάη: Δεν πρόσεξα ότι υπάρχει τέτοιο κεφάλαιο.
Όλγα: Κανείς δεν το προσέχει.
Δανάη: Έχετε δίκιο. Καθένας κοιτά τα δικά του.
Όλγα: Πότε τον είδατε για τελευταία φορά;
Δανάη: Εννοείτε σε ποια σελίδα;
Όλγα: Θα με τρελάνετε! Εννοώ στο γραφείο του…
Δανάη: Δεν θυμάμαι.
Όλγα: Βρήκαμε την πίπα του σπασμένη.
Δανάη: Λογικό δεν είναι;
Όλγα: Μα γιατί;
Δανάη: Είναι γαλλικό λογοπαίγνιο. Ο Γιάννης λάτρευε τα γαλλικά.
Όλγα: Όντως.
Δανάη: Σημαίνει ότι πέθανε.
Όλγα: Άφησε έναν κώδικα λοιπόν.
Δανάη: Δεν ξέρω αν ο Γιάννης ήταν λογοτέχνης. Πάντως ο Άρης ήταν λογοπλάστης.
Όλγα: Δεν ήξερα ότι ο Γιάννης έγραφε λογοτεχνικά.
Δανάη: Απ’ ότι φαίνεται δεν ξέρατε ότι θ’ αυτοκτονήσει.
Όλγα: Δεν μπορώ να πω το αντίθετο.
Δανάη: Εσείς δεν καπνίζετε;
Όλγα: Όχι, πια. Το έκοψα.
Δανάη: Καλύτερα, δε θέλω ν’ αυτοκτονήσετε κι εσείς.
Όλγα: Είμαι άγνωστη για σας.
Δανάη: Όχι, πια. Κι ο συγγραφέας θέλει να γίνουμε φίλες.
Όλγα: Γιατί;
Δανάη: Είμαστε η μνήμη του Άρη και του Γιάννη σε μια κοινωνία της συνήθειας.







free counters


Opus