Γίγαντες και ρεβίθια

Ν. Λυγερός




- Έφαγες; 
- Όχι ακόμα... 
- Πού είσαι; 
- Στο σαλόνι, γράφω... 
- Πήγαινε στην κουζίνα... 
- Τώρα; 
- Ναι, τώρα. 
- Καλά... 
- Άνοιξες το ψυγείο; 
- Δεν πρόλαβα! 
- Πάρε τους γίγαντες... 
- Όλους; 
- Όχι, μερικές κουταλιές μόνο. 
- Τι παράξενη ιδέα! 
- Ποια; 
- Μερικές κουταλιές γίγαντες! 
- Έχεις και ρεβίθια μαζί... 
- Αφού χωράνε γίγαντες, θα χωρέσουν και τα ρεβίθια. 
- Στο τηγάνι! 
- Έγινε... 
- Δεν άκουσα το θόρυβο! 
- Τώρα; 
- Τώρα, ναι... 
- Εσύ τι θα φας; 
- Το ίδιο! 
- Θα φάμε το ίδιο, την ίδια στιγμή. 
- Ακριβώς! 
- Ωραία... 
- Ζέστανε το και θα σε ξαναπάρω. Σιωπή. 
- Έγινε; 
- Μόλις έσβησα τη φωτιά. 
- Κι εγώ. 
- Θα φάω στη θέση σου. 
- Καλώς. Μην ξεχάσεις τη σαλάτα. 
- Θα βάλω αυτή που καθαρίσαμε. 
- Καλή ιδέα. 
- Συμβαίνει κάπου- κάπου… 
- Χμμ... 
- Ααα, μην πεις τίποτα... 
- Γιατί; 
- Αλλιώς, θα σε εκδικηθώ! 
- Και πώς θα το κάνεις; 
- Θα φάω τα ταρτάκια! 
- Όλα; 
- Όλα! 
- Δεν θα μου αφήσεις κανένα; 
- Καλά, καλά. Θα σου αφήσω ένα. 
- Μόνο ένα; 
- Όχι, εντάξει, περισσότερα. 
- Δεν είναι πια εκδίκηση. 
- Όχι πια... 
- Τι είναι τότε; 
- Διεκδίκηση... 
- Τι διεκδικείς; 
- Να το φάμε μαζί το βράδυ. 
- Είσαι... - Nαι, ξέρω. Φιλιά. 
- Φιλάκια. 







free counters


Opus