Δυό τρία πράγματα

Ν. Λυγερός




- Πρέπει να μιλήσουμε...
- Για ποιο πράγμα;
- Δεν έχει σημασία.
- Δεν σε καταλαβαίνω.
- Είναι πρόβλημα επικοινωνίας.
- Εννοείς ότι υπάρχουν παρεξηγήσεις;
- Καθόλου.
- Μα τότε;
- Σπάνια οι άνθρωποι μιλούν.
- Μα, γιατί;
- Ακούν τη σιωπή...
- Της ανθρωπότητας;
- Ναι. Χρόνος. Μέσα στο θόρυβο.
- Της κοινωνίας;
- Ακριβώς.
- Και τώρα τι ακούς;
- Την προσπάθεια.
- Ποια;
- Τη δική σου.
- Έχεις δίκιο, προσπαθώ.
- Μην προσπαθείς.
- Δεν πρέπει;
- Δεν αρκεί. Πρέπει να το κάνεις.
- Αν ήξερα μόνο τι πρέπει να κάνω.
- Γι’ αυτό ήθελα να μιλήσουμε.
- Και τώρα που μιλάμε, τι άλλαξε;
- Τα όνειρα...
- Τα όνειρα; Τι εννοείς;
- Ζούμε μέσα στα όνειρά μας.
- Δεν είναι καλό;
- Δεν τα μοιραζόμαστε όμως!
- Θα έπρεπε;
- Δίχως αυτή τη μοιρασιά, δεν γίνονται ποτέ πραγματικότητα.
- Κι αν μερικοί αγαπούν περισσότερο τα όνειρα;
- Τότε δεν ανήκουν στην ανθρωπότητα.
- Μόνο στην κοινωνία;
- Αγόρασαν τα όνειρα που πουλά η κοινωνία.
- Αυτό είναι όλο;
- Ναι, αυτό.
- Δεν έχουν δικά τους;
- Δεν υπάρχει λόγος.
- Γιατί;
- Είναι η ιδιοκτησία της κοινωνίας.
- Και οι άνθρωποι;
- Είναι οι κλέφτες!
- Σαν τον Προμηθέα;
- Μόνο έτσι έχουμε οράματα.
- Αυτά ήθελες να μου πεις;
- Ναι, μόνο αυτά.
- Δύο τρία πράγματα δηλαδή...







free counters


Opus