Ο πράσινος ουρανός

Ν. Λυγερός




- Είδες το χρώμα του ουρανού;
- Το πράσινο;
- Ναι. Δεν είναι περίεργο;
- Γιατί; Είναι τα άλλα κανονικά;
- Εννοείς τα ξεχασμένα σπίτια;
- Ναι εκεί, ανάμεσα στους γαλάζιους και μωβ λόφους.
- Ποιος μένει εκεί;
- Δεν ξέρω. Γι’ αυτό σου λέω.
- Οι ξεχασμένες αναμνήσεις;
- Δεν υπάρχουν παρά μόνο στους πίνακες.
- Ακόμα και το δέντρο λύγισε κάτω από το χρώμα.
- Μήπως έδωσε το χρώμα του στον ουρανό;
- Όπως τα κυπαρίσσια;
- Όπως τα κάθετα δάκτυλα της πίστης.
- Κοίτα και κάτω από τις βαθιές γραμμές.
- Τις μαύρες;
- Ναι, αυτές που καθορίζουν τα όρια.
- Το λιβάδι;
- Δεν έχει κάτι που σε αγγίζει;
- Τα χρώματά του;
- Η λύπη του...
- Μπορεί, πρέπει να σκεφτώ.
- Δεν υπάρχει μονοπάτι.
- Ας περάσουμε ανάμεσα στα στάχυα.
- Δίχως να τα πληγώσουμε όμως.
- Σαν τις πινελιές.
- Έτσι άγγιξε το σπίτι, το φούξια.
- Πρόσεχε τα στάχυα.
- Κάνω ό,τι μπορώ.
- Δεν είναι τραγικό;
- Ποιο πράγμα;
- Πώς ν’ αγγίξεις δίχως να πληγώσεις.
- Ενώ είναι τόσο εύκολο να πληγώσεις χωρίς ν’ αγγίξεις.
- Δεν θέλω να ξεχάσω τίποτα.
- Κι όμως...
- Να προσέχω;
- Τα πάντα...
- Γιατί;
- Μόνο έτσι θα συνεχίζουν να υπάρχουν οι άνθρωποι.
- Και οι ξεχασμένες αναμνήσεις.







free counters


Opus