Το γράμμα του κόσμου

Ν. Λυγερός




(Ένα γράμμα μ'ένα μονόγραμμα πάνω σ'ένα τραπέζι.) (Extreme close up)
Αντρέας : Πότε ήρθε ; (Close up)
Εύα : Σήμερα... (Medium close shot)
Αντρέας : Δεν το άνοιξες ; (Το παίρνει στα χέρια του) (Medium shot)
Εύα : Όχι... (Χρόνος) Σε περίμενα... (Medium long shot)
Αντρέας : Μα γιατί ; Είναι και για τους δυο μας...
Εύα : Ακριβώς γι'αυτό το λόγο...
Αντρέας : Θες να τ'ανοίξω ; (Η γυναίκα απαντά θετικά με το κεφάλι της.) Καλώς !

(Ο άντρας ανοίγει προσεχτικά το γράμμα κι αρχίζει να διαβάζει...)

Εύα : Τι γράφει ;
Αντρέας : Γράφει για μας... (Συνεχίζει να διαβάζει.)
Εύα : Όπως πάντα... (Χρόνος) Ο Χρήστος δεν γράφει ποτέ για τον εαυτό του...
Αντρέας : Συγγνώμη... Τι είπες;
Εύα : Ο Χρήστος πάντα γράφει για τους άλλους...
Αντρέας : (που συνεχίζει το διάβασμα) Λες κι ήταν μαζί μας...
Εύα : Πώς ;
Αντρέας : Μπορεί να είναι αλλού αλλά ζει πάντα μαζί μας... (Χρόνος) Θυμάσαι όταν ήμασταν στα λαδάδικα ;
Εύα : Ναι, βέβαια... Μα...
Αντρέας : Ήταν μαζί μας...
Εύα : Μα πώς ;
Αντρέας : Θυμάσαι που μας κέρασαν ένα κρασί...
Εύα : Και...
Αντρέας : Ήταν του Χρήστου ! (Σιωπή) Τους είχε πει να μας κεράσουν εκ μέρους του μόλις πάμε..
Εύα : Τα γενέθλιά μας...
Αντρέας : Τα θυμάται όλα !
Εύα : Μάλλον δεν ξεχνά τίποτα... (Χρόνος) Και γιατί δεν μας το είπαν ;
Αντρέας : Παράκληση του Χρήστου...
Εύα : Παράκληση ;
Αντρέας : Ναι, είναι η λέξη που επέλεξε.
Εύα : Όπως το ποίημα ή το άγαλμα ;
Αντρέας : Δεν ξέρω... Πάντως ήταν η τελευταία του... Κοίτα ! (Της δείχνει το γράμμα...)
Εύα : Δε θέλω !
Αντρέας : Τι θέλεις να πεις ;
Εύα : Δε θέλω να είναι η τελευταία... (Full shot)
Αντρέας : Ξέρεις τι λέω εγώ ; (Την κοιτάζει πονηρά...) Δε βάζουμε μια ωραία πενιά ; Ξέρεις ποια...

(Η Εύα σηκώνεται γρήγορα. Σκουπίζει τα μάτια της. Βρίσκει το δίσκο και το βάζει σ'ένα παλιό πικάπ... Ακούγεται ένα ρεμπέτικο, ένα από τα απαγορευμένα... Κι ο Αντρέας αρχίζει να χορεύει... Της χαμογελά τρυφερά...)

Όπως λέει κι ο Παλαμάς όλη την αγάπη μες στη μουσική έβαλαν...
Εύα : Η μουσική δεν είναι μόνο αγάπη... (Διαβάζει τώρα το γράμμα του Χρήστου). Δε μας ξέχασε...
Αντρέας : Κανένας δεν μπορεί να σχίσει τα δεσμά της φιλίας μας...
Εύα : Πώς είσαι τόσο σίγουρος ;
Αντρέας : Τώρα ανήκουμε στον κόσμο του Χρήστου... (Medium shot)
Εύα : Μα ο κόσμος του Χρήστου υπάρχει τώρα ; (Σιωπή)
Αντρέας : Το γράμμα... (Χρόνος) Έρχεται από τον κόσμο του...
Εύα : Πότε έφυγε όμως ; (Ξανακοιτάει το γράμμα και μετά το φάκελο) (Close up)
Αντρέας : Λοιπόν ;
Εύα : Δεν έχει ημερομηνία, ούτε σφραγίδα...
Αντρέας : Έψαχνες μια απόδειξη και τώρα που δεν υπάρχει βλέπεις ότι δεν ήταν ανάγκη...
Εύα : Είναι μαζί μας... Γιατί αυτό το μυστήριο ;
Αντρέας : Το μυστήριο με το Χρήστο είναι ότι δεν υπάρχουν μυστήρια.
Εύα : (δείχνοντας το γράμμα) Και πώς το εξηγείς αυτό ;
Αντρέας : Δεν το εξηγώ !
Εύα : Άρα...
Αντρέας : Δεν το εξηγώ διότι το βλέπω ! Γιατί να το εξηγήσω ; Εσύ, μ'εξηγείς ;
Εύα : Θες να με μπερδέψεις τώρα ;
Αντρέας : Όχι, αγάπη μου... Απλώς θυμήθηκα τα λόγια του Χρήστου : <<Ο κόσμος μας είναι η ίδια του η εξήγηση.>>

INSERT : Ένα χέρι βάζει ένα γράμμα σ'ένα γραμματοκιβώτιο.







free counters


Opus