Η αποκάλυψη του φίλου

Ν. Λυγερός




(Στο διαμέρισμα της Εύας και του Αντρέα...) (Medium long shot)
(H Λουτσία κάθεται με τον Αντρέας και τον Ιάκωβο. Η Εύα έρχεται να προσφέρει γλυκίσμα τα.)
Εύα : (Στον Αντρέα) Να το πω ;
Αντρέας : Για το όνειρο ; (Χρόνος) Και βέβαια !
Εύα : Ένα παράξενο όνειρο...
Λουτσία : Κι εγώ ονειρεύτηκα... (Χρόνος) Ήμουν στη Λήμνο...
Εύα : Αντρέα, της το είπες ;
Αντρέας : Δεν είπα τίποτα ! (Χρόνος) Αφού ξέρεις ότι διάβαζα το γεροντικόν...
Εύα : Συγγνώμη μα η σύμπτωση...
Λουτσία : Το ίδιο όνειρο... Με τη γριά και τον κυρ Θάνο ;
Εύα : Ναι, ναι... Είναι απίστευτο... (Κάθεται μαζί τους.) (Medium shot.)
Λουτσία : Δεν ήξερα ότι η Λήμνος είχε μια έρημο...
Εύα : Τότε είδες κι εσύ το Χρήστο...
Λουτσία : Ναυάγησα μες στον ωκεανό του γέροντα...
Ιάκωβος : Του γέροντα ;
Αντρέας : Κι εμένα μου φάνηκε παράξενο στην αρχή...
Εύα : Στην αρχή ; (Χρόνος) Μα στη Λήμνο, όλοι φωνάζουν γέροντα το Χρήστο...
Αντρέας : Έτσι θυμήθηκα το βιβλίο μου... (Χρόνος) Εκεί γράφει ότι γέροντες έλεγαν οι Βυζαντινοί τους Πατέρες της ερήμου...
Ιάκωβος : Τους μοναχούς, κοινοβιάτες και αναχωρητές...
Αντρέας : Αλλά όχι μόνο τους ηλικιωμένους... κι εκείνους που είχαν ώριμη σκέψη...
Εύα : Τώρα καταλαβαίνω την έννοια της ερήμου...
Αντρέας : Διάβασα και κάτι άλλο... Κάποτε οι παράξενοι γέροι είναι οι άγγελοι σ ταλμένοι από...
Λουτσία : Ο καθένας με την ερμηνεία του...
Εύα : Κι οι άνθρωποι έχουν φτερά... (Χρόνος) Έτσι δεν είναι, Ιάκωβε ;
Λουτσία : Ακόμα κι αν τα έσπασε η ζωή...
Ιάκωβος : Ανάμεσα στις ζωές είδατε ένα όνειρο...
Αντρέας : Μα όλες αυτές οι ζωές δεν είναι η απλοποίηση ενός ονείρου ;
Λουτσία : Ζούμε ένα όνειρο ή ονειρευόμαστε μια ζωή ;
Ιάκωβος : Δεν ξέρω... (Χρόνος) Δεν κάνω ούτε το ένα ούτε το άλλο...
Εύα : Τι έκανες τότε ; (Χρόνος) Πες μας, Ιάκωβε...
Ιάκωβος : Ονειρεύτηκα ότι έζησα το θάνατό μου... (Close up)
Αντρέας : Τι είναι αυτά που λες ;
Ιάκωβος : Η αλήθεια... Μόνο η αλήθεια... (Σιωπή) Δε μπορώ να πω τίποτα άλλο σε φίλους...
Λουτσία : Σε πιστεύουμε Ιάκωβε...
Εύα : Η πραγματικότητα του ονείρου ξεπερνά ακόμα και το όνειρο της πραγματικότητας. (Χρόνος) Τώρα μόνο βλέπω τα ματωμένα σου φτερά... (O Ιάκωβος σκύβει το κεφάλι του.)
Λουτσία : Όχι μη... Εμείς φταίμε...
Ιάκωβος : Λυπάμαι... (Medium shot)
Αντρέας : Βλέπουμε μόνο αυτό που καταλαβαίνουμε... (Χρόνος) Τώρα σε βλέπουμε...
Λουτσία : Είναι σαν να θυμούμαστε ένα παρελθόν που δε ζήσαμε...
Εύα : Δεν ήξερα πόσο μπορεί να υποφέρει μια ψυχή.
Αντρέας : Ποιος ξέρει ;
Ιάκωβος : Αυτός που πέθανε για κάθε ζωή...
Αντρέας : Μα πόσες φορές μπορεί να πεθάνει ;
Ιάκωβος : Όσες ζωές το χρειάζονται...
Λουτσία : Μήπως ξέρεις που βρίσκεται ο Χρήστος ;
Ιάκωβος : Είναι πάντα κοντά μας...
Αντρέας : Ο καθένας είναι υπεύθυνος για ένα νησί...
Εύα : Και όχι μόνο...
Ιάκωβος : Ο Χρήστος είναι υπεύθυνος για όλα τα νησιά... Έτσι είναι ο ωκεανός...
Εύα : του γέροντα...
Λουτσία : της ερήμου...
Αντρέας : Είναι ή νιώθει ;
Ιάκωβος : Νιώθει μόνο ότι είμαστε...
Λουτσία : Όπως το όνειρο των ζωών...







free counters


Opus