Η Κυριακή του...

Ν. Λυγερός




(Στο διαμέρισμα της Εύας και του Αντρέα.) (Medium long shot.)
(Η Εύα μπαίνει στο σαλόνι. Ο Αντρέας διαβάζει ένα βιβλίο...)
Εύα : Τι μέρα έχουμε σήμερα ;
Αντρέας : Κυριακή νομίζω...
Εύα : Κυριακή ; (Χρόνος) Πόσο γρήγορα περνούν οι μέρες !
Αντρέας : Πόσο γρήγορα περνούν οι άνθρωποι !
(Χτυπάει το κουδούνι της πόρτας. Η Εύα πάει ν'ανοίξει...)
Εύα : Ποιος να είναι άραγε ; (Η Εύα ανοίγει την πόρτα και βλέπουμε τον Ιάκωβο να βαστά τη Λουτσία.) Τι έπαθε ; (Πιάνει το χέρι της Λουτσίας.) Τι έχεις, Λουτσία μου ; (Σηκώνεται και ο Αντρέας. Τους βοηθάει να καθίσουν τη Λουτσία.) Πάω να φέρω ένα ποτήρι νερό...
Αντρέας : Μα τι έγινε ;
Ιάκωβος : Εγώ φταίω...
Λουτσία : Όχι... (Χρόνος) Το γράμμα...
Αντρέας : Ποιο γράμμα ;
(Ο Ιάκωβος του δίνει ένα γράμμα... Η Εύα δίνει ένα ποτήρι νερό στη Λουτσία...)
Εύα : Πιες και θα συνέρθεις... (Ο Αντρέας διαβάζει το γράμμα...)
Αντρέας : (Στην Εύα) Κάτσε... Εύα..
Εύα : Μα γιατί ; (Η Εύα κάθεται...)
Αντρέας : Κοίτα αυτόν το φάκελο... (Χρόνος) Και την ημερομηνία...
(Η Εύα κοιτάζει και αφήνει το φάκελο να πέσει...)
Εύα : Δεν είναι δυνατόν... (Στον Ιάκωβο.) Ποτέ τον έλαβες ;
Ιάκωβος : Χθες...
Εύα : Χθες ; (Σιωπή) Μα ο φάκελος γράφει...
Λουτσία : 1914 !
Εύα : Όπως το όνειρο...
Λουτσία : Το έγραψε ο μικρός... (Extreme close up)
Εύα : Ο Θάνος ! (Στον Αντρέα.) Τι γράφει ;
Αντρέας : (Δίνοντάς της το γράμμα) Διάβασε το καλύτερα...
(Η Εύα παίρνει το γράμμα και το διαβάζει. Το πρόσωπο της αλλάζει όψη...) (Full shot)
(Δίπλα στο σπιτάκι της γριάς... Ο Θάνος είναι γονατισμένος... Ο Χρήστος τοποθετεί ένα σταυρό πάνω σ'ενα τάφο...)
Θάνος : Ναι, έτσι τον ήθελε... (Ο Χρήστος στερεώνει τον ξύλινο σταυρό...) Δεν είναι όμορφα εδώ ; (Medium close up)
(Έχουν και οι δυο τους τα μάτια τους βουρκωμένα αλλά δεν κλαίνε πια...) Έτσι δε θα της λείπει τίποτα... (Κάνουν το σταυρό τους. Ο Χρήστος φιλά τον ξύλινο σταυρό κι ύστερα πιάνει το Θάνο από το χέρι και πάνε προς το σπίτι... Ο Θάνος κοιτάζει το Χρήστο... Κι εκείνος τον πιάνει από τον ώμο... ένα φτερό πάνω στη λύπη...)
(Ακούμε το Θάνο να του ρωτά : Πότε θα ξανάρθει ;)
Εύα : Μα αυτό ήταν ένα όνειρο...
Αντρέας : Κι όμως...
Εύα : Δε μπορεί να είναι η πραγματικότητα...
Αντρέας : Κι αν η πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα μέρος του ονείρου ;
Εύα : Μα δε γίνεται. (Χρόνος) Δεν το καταλαβαίνεις ;
Αντρέας : Έγινε όμως... Ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνω...
Λουτσία : είναι σαν να πέθανε σήμερα...
Εύα : Λουτσία... (Χρόνος) Άκουσε με... Ακόμα κι αν αυτό έγινε στην πραγματικότητα έγινε πριν δεκάδες χρόνια...
Λουτσία : (συνεχίζοντας) ο Χρήστος...
Εύα : Ο Χρήστος ; (Χρόνος) Μα το γράμμα... (κοιτάζει τον Αντρέα.) γράφει για τη γριά...
Ιάκωβος : Όχι μόνο... (Η Εύα αγκαλιάζει τη Λουτσία.)
(Πάνω από την έρημο πετάει ένας απεγνωσμένος αλμπατρός... Η σκιά του είναι σαν χάδι πάνω στην άμμο. Σιγά σιγά η άμμος παίρνει το χρώμα της θάλασσας και βλέπουμε στο βάθος το Λευκό Πύργο. Τώρα ο λαβωμένος αλμπατρός πετάει πάνω από το Λευκό Πύργο...) (Full shot)
Λουτσία : είναι εδώ, ήρθε και πάλι... Είμαι σίγουρη... (Medium close shot)
Εύα : Γιατί ;
Λουτσία : Είδες το αίμα πάνω στο γράμμα ; (Η Εύα ξανακοιτάζει το γράμμα...)
Εύα : Τα ματωμένα φτερά...
Λουτσία : Έσπασε και το τελευταίο του γι'αυτό το γράμμα...
Εύα : Ιάκωβε ;
Ιάκωβος : Γύρισε...
Αντρέας : Κι εγώ αυτό πιστεύω...
Εύα : Πως είστε τόσο σίγουροι ;
Ιάκωβος : Ήρθε για να...
Αντρέας : Σήμερα έχουμε Κυριακή...







free counters


Opus