Ο θάνατος του ονείρου

Ν. Λυγερός




Στη Γιαλούσα, μια μάνα με το παιδί της κοιτάζουν το χωριό...
Αγάθη: Μην αργήσεις να πεθάνεις...
Γιάννης: Γιατί να πεθάνω μάμμα;
Αγάθη: Ο θάνατος δεν πονά... Χρόνος. Ποτέ δεν πρέπει ν’ αργείς!
Γιάννης: Μας περιμένει κάποιος;
Αγάθη: Δεν μας περιμένει κανείς. Απλώς δεν πρέπει να περιμένουν οι άλλοι...
Γιάννης: Τι περιμένουν οι άλλοι από μας;
Αγάθη: Το θάνατό μας.
Γιάννης: Μόνο αυτό;
Αγάθη: Τίποτε άλλο... Βέβαια θα προτιμούσαν...
Γιάννης: Χαρούμενος. Τι πράγμα;
Αγάθη: Να μην υπάρχουμε καν! Χρόνος. Όμως αυτό το χώμα είναι δικό μας...
Γιάννης: Γιατί να μην έχουμε το δικαίωμα να ζήσουμε πάνω στη γη μας;
Αγάθη: Γιατί είναι μικρή... Λένε ότι δεν υπάρχει χώρος για μας.
Γιάννης: Γι’ αυτό είμαστε μόνοι τώρα;
Αγάθη: Πάντα είμαστε μόνοι μόνο που τώρα το βλέπουμε.
Γιάννης: Εσύ άργησες να πεθάνεις μάμμα;
Αγάθη: Ναι παιδί μου, άργησα.
Γιάννης: Άργησες για μένα; Επειδή έφυγε ο μπαμπάς;
Αγάθη: Ο μπαμπάς δεν έφυγε... Τον βοήθησαν να φύγει.
Γιάννης: Μόνο εμείς ξέρουμε που είναι;
Αγάθη: Ναι, όλοι οι άλλοι νομίζουν ότι τον σκότωσαν...
Γιάννης: Ξέρεις στην αρχή κι εγώ νόμιζα ότι τον σκότωσαν...
Αγάθη: Μα γιατί;
Γιάννης: Τον έβλεπα στα όνειρά μου... Χρόνος. Κάποτε τον είχαν θάψει ως το λαιμό στην ακρογιαλιά κι αυτός προσπαθούσε να μου μιλήσει...
Η Αγάθη αρχίζει να κλαίει μα δίχως να το δείχνει στο Γιάννη.
Αγάθη: Αγάπη μου, το θυμάσαι... Αλλάζοντας ύφος. Κι ύστερα;
Γιάννης: Δεν υπήρχε ύστερα... Έβλεπα πάντα το ίδιο όνειρο...
Αγάθη: Πρώτη φορά μου λες γι’ αυτό το όνειρο...
Γιάννης: Στην αρχή δεν ήξερα ότι ήταν όνειρο...
Αγάθη: Και πότε το κατάλαβες;
Γιάννης: Όταν άκουσα τα λόγια του...
Αγάθη: Τι σου είπε;
Γιάννης: Φύγε, Αγάθη, φύγε... Χρόνος. Αν δεν ήταν όνειρο θα έλεγε Γιάννη...
Η Αγάθη δεν μπορεί να κρατηθεί πια.
Αγάθη: Μα πως είναι δυνατόν; Χρόνος. Δεν είχες γεννηθεί ακόμα...
Γιάννης: Πάντως έμοιαζε του μπαμπά...
Αγάθη: Αφού ποτέ δεν τον είδες, πώς ξέρεις;
Γιάννης: Έτσι ήταν στις φωτογραφίες.
Αγάθη: Οι φωτογραφίες...
Γιάννης: Κι εφόσον ο μπαμπάς δεν είχε τάφο δεν μπορούσε να είχε πεθάνει...
Αγάθη: Έλα κοντά μου Γιάννη... Τον αγκαλιάζει δυνατά.
Γιάννης: Μια μέρα θα ήθελα να πάμε εκεί που είναι...
Αγάθη: Ότι ποθείς αγάπη μου...
Γιάννης: Νομίζω ότι ήξερε για μένα...
Αγάθη: Ναι, ήξερε... Αυτός διάλεξε τ’ όνομά σου...
Γιάννης: Ξέρεις μου λείπει...
Αγάθη: Κι εμένα μου λείπει...
Γιάννης: Όταν τον έβλεπα στο όνειρό μου, ήθελα να τον φιλήσω...
Αγάθη: Κι εγώ... Σιωπή.
Γιάννης: Μάμμα, θ’ αργήσουμε ακόμα;
Αγάθη: Όχι, σε λίγο φθάνουμε...







free counters


Opus