Το δάσος του χρόνου

N. Lygeros




- Γιατί δεν κοίταξες το σπίτι; 
- Έβλεπα μόνο τον τάφο. 
- Μα δεν πήγαμε στο νεκροταφείο. 
- Το σπίτι. 
- Τι θες να πεις με το σπίτι; 
- Ήταν μια ανώνυμη ταφόπετρα. 
- Γιατί το λες αυτό; 
- Ποιος ξέρει πια ότι έμενε εδώ; 
- Εμείς! 
- Ναι μόνο εμείς. 
- Όσο θα το θυμόμαστε εμείς, θα τον θυμάται η ανθρωπότητα. 
- Και η ανθρωπιά; 
- Πέθανε με τον ανύπαρκτο λαό. 
- Το σπίτι του έγινε τάφος. 
- Μα τότε πού είναι το αληθινό του σπίτι; 
- Στη βιβλιοθήκη. 
- Της πόλης; 
- Όλης της Ακαδημίας. 
- Μα δεν είναι νεκρά φύλλα; 
- Έχεις δίκιο. 
- Τότε δεν σε καταλαβαίνω. 
- Εκεί βρίσκονται και οι σπόροι. 
- Τα δένδρα δεν πεθαίνουν μόνο όρθια. 
- Τι άλλο κάνουν; 
- Αφήνουν και τη ζωή ανάμεσα στις ρίζες τους. 
- Όπως υπάρχουν και οι ρίζες στις νεκρές γλώσσες. 
- Ζούμε μέσα στους τάφους. 
- Όπως η μνήμη ζει μέσα στη λήθη. 
- Και τί πρέπει να κάνουμε; 
- Ναι διαβάσουμε και πάλι τους νεκρούς. 
- Για τους αγέννητους; 
- Για το μέλλον. 
- Κάθε φύλλο και είναι και μία απόδειξη. 
- Ότι υπάρχουμε; 
- Ότι οι καταδικασμένοι εις ζωή πεθαίνουν και αυτοί. 
- Πρέπει λοιπόν να διασώσουμε τη γνώση. 
- Όπως κάνουμε εμείς με αυτόν έκανε κι εκείνος με τους προηγούμενους. 
- Βρήκες και άλλα φύλλα; 
- Ναι από παλαιότερα δένδρα. 
- Το δάσος του χρόνου… 







free counters


Opus