Το παιδί με τα στραβά χέρια

N. Lygeros




- Πονάω. Γιατί με χτυπάς; 
- Μη λες ψέματα! Δεν μπορεί να πονάς, αφού είσαι ηλίθιος. Τον ξαναχτυπά. 
- Κι όμως πονάω. 
- Σε χτυπώ, για να ισιώσουν τα χέρια σου. 
- Μα είναι έτσι από τότε που γεννήθηκα. 
- Γι’ αυτό δεν σε θέλει η κοινωνία! 
- Δεν πειράζει... Θα συνεχίζω να γράφω... 
- Όχι, να μην γράφεις! Θα σου σπάσω τα χέρια! Τον χτυπά. 
- Με πονάς! 
- Θα είσαι όπως όλοι οι άλλοι... Κα – νο – νι – κός! 
- Με τα στραβά μου χέρια γράφω μυθιστορήματα. 
- Ξέχασες το μυθιστόρημα της ζωής σου. Τον χτυπά. 
- Δεν ξέχασα τίποτα. Απλώς αγαπώ τους ανθρώπους. 
- Δεν υπάρχουν άνθρωποι! Τόσο ηλίθιος είσαι; 
- Γιατί το λες αυτό; 
- Η ουσία είναι η κοινωνία! Πρέπει να είμαστε όλοι ίδιοι! 
- Μα γιατί; 
- Πώς θα γίνεις μόνιμος με τα στραβά σου χέρια; 
- Μα δεν θέλω να γίνω μόνιμος... είμαι συγγραφέας. 
- Η μόνη δουλειά που έχει νόημα είναι η μονιμότητα. 
- Μα η μονιμότητα δεν είναι δουλειά... 
- Δεν υπάρχει άλλη. Οι άλλες είναι τα τσιράκια της μονιμότητας. 
- Γι’ αυτό σε ενοχλούν τα στραβά μου χέρια; 
- Ναι! Τον ξαναχτυπά. 
- Αχ! 
- Έχεις και παράπονο! Τον χτυπά. Για το καλό σου το κάνω. 
- Ποιος θέλει αυτό το καλό; 
- Η κοινωνία! Δεν το κατάλαβες ακόμα; 
- Τα χέρια μου δεν ισιώνουν. Απλώς θα μου τα σπάσεις. 
- Καλύτερα σπασμένα παρά στραβά! 
- Τι; 
- Ακόμα και τα κανονικά χέρια μπορεί να σπάσουν. Έτσι κανείς δεν θα βλέπει τη διαφορά. 
- Μα η διαφορά θα συνεχίζει να υπάρχει. 
- Δεν θα φαίνεται όμως. 
- Δεν αλλάζει τίποτα. 
- Είσαι ηλίθιος! Τον χτυπά πιο δυνατά. 
- Τα έσπασες... Δεν θα γράφω πια... 
- Επιτέλους! 
- Δεν πονάω πια. 
- Έλα να σε φιλήσω παιδάκι μου. 

Το παιδί πέφτει νεκρό στα χέρια της μάνας του.







free counters


Opus