Ανύπαρκτος διάλογος

Ν. Λυγερός




- Πότε του έγραψες;
- Στις 21 Ιανουαρίου 1935.
- Και πότε σου απάντησε;
- Στις 18 Φεβρουαρίου 1935.
- Άργησε;
- Ήταν άρρωστος και ήθελε να βρει όλες τις πληροφορίες!
- Όλες;
- Του ζητούσα τα πάντα!
- Δεν ντράπηκες;
- Για ποιο πράγμα;
- Ένας διάσημος Καθηγητής Πανεπιστημίου...
- κι εγώ ένας άγνωστος φοιτητής; Αυτό εννοείς;
- Μην το παίρνεις άσχημα.
- Δεν υπάρχει πρόβλημα.
- Συγνώμη αν...
- Έχεις δίκιο. Ακόμα κι εγώ το έγραψα στον Κ. Καραθεοδωρή. Απλώς...
- Τι;
- Απλώς ένας άνθρωπος τέτοιας εμβέλειας...
- Ναι, τι θες να πεις;
- Δεν μπορούσε να στέκεται σε μικρότητες.
- Μάλλον έχεις δίκιο.
- Σου το ξαναλέω: βρήκε ακόμα και τις πιο πρακτικές πληροφορίες που είχα ανάγκη. Και μου έστειλε περισσότερα πράγματα απ’ ό,τι ζητούσα.
- Σοβαρά;
- Βεβαίως. Ούτως ή άλλως δεν ήξερα ακριβώς τι ζητούσα και του ζήτησα τα πάντα. Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς.
- Άλλοι θα μπορούσαν. Απλώς δεν θα τολμούσαν.
- Εγώ δεν μπορούσα.
- Κι αυτός δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Ή είσαι άνθρωπος ή δεν είσαι!
- Όπως το είπες!
- Βλέπεις οι καθηγητές δεν αρκούν!
- Επαρκούν όμως οι άνθρωποι!
- Αυτοί και μόνο επιλέγουν να γίνουν δάσκαλοι, κανείς άλλος.
- Πρέπει όμως να υπάρχουν και μαθητές...
- Γιατί;
- Όχι μόνο για τους μαθητές...
- Για ποιον τότε;
- Για το έργο των δασκάλων.
- Για ποιο λόγο;
- Για το μέλλον της ανθρωπότητας.







free counters


Opus