Ο άνθρωπος είναι μόνος με την Ανθρωπότητα κι η κοινωνία αποτελεί μόνο έναν θόρυβο μέσα στη σκέψη του. Έτσι το ον και το μηδέν έχουν μια άλλη εκδοχή: μοναξιά και πλήθος. Έτσι είναι σημαντικό για την ψυχή του ανθρώπου να καταλάβει ότι δεν υπάρχει λόγος να σπαταλήσει χρόνο για αυτόν τον θόρυβο που θα σωπάσει από μόνος. Πρέπει απλώς να παλεύει και να αντιστέκεται για να ακουστεί η μουσική της αρμονίας που ποτέ δεν ξεχνά την ουσία και το φως. Αν η κοινωνία βλέπει αρνητικά την μοναξιά είναι γιατί αποτελεί σημείο αντίστασης της Ανθρωπότητας. Το πλήθος φοβάται τη μοναξιά και προτιμά να είναι με κόσμο για να κρύψει τα θέματά του μέσω της μάζας. Αλλά κατά βάθος φοβάται το καλό όπως και το θαύμα της αγάπης. Προτιμά το βόλεμά του και τη μιζέρια του γιατί ποτέ δεν αξιώθηκε να ζήσει πέρα από την ύπαρξη και θεωρεί ότι η υγεία του επαρκεί. Έτσι δεν δίνει σημασία στις ψυχές διότι ξεφεύγουν από την επιρροή του. Κι αν έχουν κι ασπίδα οι ψυχές είναι επικίνδυνες για την κοινωνία αφού είναι ικανές να συμμετέχουν ενεργά στον αγώνα της Ανθρωπότητας ενάντια στη βαρβαρότητα. Κι όμως αυτή είναι η πραγματική ζωή μετά την αφύπνιση. Διότι όταν αρχίζει η ζωή μετά τη διακλάδωση τίποτα δεν μπορεί να την επιστρέψει πίσω διότι εκ φύσης αλλάζει τον κόσμο και δεν υπάρχει πια ο προηγούμενος. Η μοναξιά είναι ένα μέσον της Ανθρωπότητας ενώ το πλήθος είναι ένα εμπόδιο της κοινωνίας. Το πλήθος είναι μια φυλακή που κρύβει τα κελιά του καθενός. Τα άτομα δεν είναι μόνα τους επειδή είναι στην ίδια φυλακή αλλά το καθένα στο κελί του. Ενώ οι άνθρωποι είναι μόνοι τους με την Ανθρωπότητα χωρίς φυλακή χωρίς κελιά διότι ξέρουν τι είναι ο άνθρωπος χωρίς όνειρα και δεν έχουν ανάγκη να δουν την πανοπλία του ιππότη για να ξέρουν ότι είναι η πηγή αρμονίας αφού βλέπουν το φως και την ουσία να ξεχειλίζουν από παντού στο πέρασμά του. Το θέμα της ελευθερίας είναι ότι είναι ακόμα πιο δύσκολη από τη μοναξιά διότι κάθε επιλογή έχει κόστος και πολλοί δεν θέλουν να το υποστούν. Πολλοί λένε ότι η ελευθερία δεν είναι απόλυτη αλλά δεν εξηγούν ότι ο λόγος είναι ότι κανένα άτομο δεν θέλει να είναι υπεύθυνο γι’ αυτήν. Και γι’ αυτόν τον λόγο το βόλεμα λειτουργεί τόσο καλά. Όλα τα άτομα προτιμούν να ακολουθήσουν μία πορεία που δεν έχει καμιά διακλάδωση, καμιά διασταύρωση για να μην έχουν καμιά επιλογή και να πάρουν μια πρωτοβουλία. Είναι όλα προγραμματισμένα από τα άλλα, από κάποιο συναίσθημα που είναι υπεύθυνο για όλα. Είναι το μόνο υπεύθυνο για το πλήθος. Μόνο που αυτό λειτουργεί ενάντια στις ψυχές διότι μισεί την ίδια την έννοια της Ανθρωπότητας διότι δεν αποδέχεται το γεγονός ότι η ύπαρξή της μπορεί να επηρεάσει τους ανθρώπους. Αλλά μάταια.