Μια φορά κι έναν καιρό ένα κοριτσάκι έτρεχε στα σοκάκια του χωριού της. Τα σπίτια ήταν χαμηλά σαν να μην ήθελαν να εμποδίσουν το βλέμμα του κάστρου που βρισκόταν στην κορυφή του λόφου. Ήταν όλα υπό την προστασία του εδώ και αιώνες. Ήταν λευκά κι άλλα κίτρινα σαν να έλεγαν την ιστορία ενός κρυφού και ιερού οικοσήμου που είχε το δικαίωμα να αξιοποιήσει δύο μέταλλα. Αλλά το κοριτσάκι δεν ήξερε από τέτοιες λεπτομέρειες κι έτρεχε παντού δίχως να δώσει σημασία στις διαφορές. Ήθελε να φτάσει όσο πιο γρήγορα γινόταν για να προλάβει τον ιερέα. Ήθελε να του ζητήσει μία χάρη, μόνο μία χάρη αλλά δεν ήξερε αν θα την περίμενε. Άλλωστε αυτός δεν ήξερε ότι θα έρθει. Ήταν όμως πάντα εκεί όταν ήθελε να τον βρει. Ήταν πάντα γλυκός μαζί της διότι ήξερε ότι ήταν της προσευχής. Κι η μικρή πάντα τον αγκάλιαζε γιατί ήξερε ότι οι άλλοι δεν το έκαναν ποτέ, όχι επειδή δεν τολμούσαν, αλλά γιατί δεν ήξεραν αν έπρεπε. Εκείνη δεν κοίταζε τα πρέπει, έβλεπε μόνο το πρέπον. Και τον αγκάλιαζε όπως το έκαναν οι άλλες με τον σταυρό. Αυτό σκεφτόταν την ώρα που έτρεχε, σκόνταψε και έπεσε πάνω στο καλντερίμι.
Όταν ξανάνοιξε τα μάτια της δεν κατάλαβε τι είχε γίνει. Αναγνώρισε τον άνθρωπο που την κρατούσε στην αγκαλιά του. Περπατούσε με αυτό το χαρακτηριστικό βήμα που πάντα της έκανε εντύπωση. Αυτή ήταν μετέωρη πάνω από το καλντερίμι. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι είχε συμβεί. Προσπάθησε να θυμηθεί τι έκανε πριν λιποθυμήσει. Ήθελε να δει τον ιερέα για να του ζητήσει μία χάρη… Ναι, μία χάρη… Ήθελε να την πάει στο κάστρο για να δει τον ιππότη. Δεν θυμόταν να είχε δει τον ιερέα, αλλά ήταν στην αγκαλιά του ιππότη που την πήγαινε στο κάστρο. Είχε γίνει αυτό που ήθελε χωρίς όμως να ξέρει πώς. Του χαμογέλασε και της απάντησε με τον ίδιο τρόπο. Φαινόταν ανήσυχος, αλλά χωρίς να υπάρχει λόγος. Αυτό πίστεψε μέχρι να δει το χέρι που ήταν χτυπημένο. Δεν πονούσε βέβαια ούτε θυμόταν πού είχε χτυπήσει. Αλλά κατάλαβε το βλέμμα του. Την κρατούσε όσο πιο τρυφερά γινόταν, όπως το είχε κάνει άλλη φορά στην θάλασσα. Δεν της μίλησε μέχρι να φτάσουν στο κάστρο. Δεν την άφησε κάτω ούτε για να ανοίξει την πύλη. Ούτε αυτή μιλούσε, έβλεπε τα ταβάνια από κάθε αίθουσα μέχρι να φτάσουν στην περίφημη βιβλιοθήκη με το ιπποτικό τζάκι. Εκεί μόνο της μίλησε για πρώτη φορά, αλλά εκείνη δεν μπορούσε να του απαντήσει.
Διότι είχαν γίνει αυτά που ήθελε χωρίς να πει τίποτα κι ήθελε να συνεχίσουν έτσι τα πράγματα. Ήταν σαν να το είχε καταλάβει κι ο ιππότης. Την έβαλε πάνω σε μια τεράστια πολυθρόνα κοντά στο τζάκι κι ύστερα πήγε να ανάψει κεριά. Πώς είχε καταλάβει ότι αυτό ήθελε; Δεν το ήξερε… Δεν είχε σημασία. Όταν άναψε όλα τα κεριά φάνηκε στο βάθος ένα στολισμένο έλατο. Ήταν τόσο όμορφο που την άφησε άφωνη. Άλλωστε δεν ήξερε τι να πει. Κι όταν αποφάσισε να μιλήσει επιτέλους, άρχισε να χιονίζει. Ήταν μια λευκή θύελλα που άλλαζε το τοπίο που ήξερε. Δεν ήταν χιονισμένα μόνο τα σπίτια αλλά και τα δέντρα. Ακόμα και τα καλντερίμια είχαν γίνει λευκά μονοπάτια. Έβλεπε κατάματα την ουσία των Χριστουγέννων. Ένιωθε τη ζεστασιά του τζακιού μέσα στη βιβλιοθήκη του κάστρου. Ζούσε αυτό που είχε ονειρευτεί. Δεν μπορούσε να το πιστέψει. Σηκώθηκε σιγά σιγά. Ο ιππότης δεν είπε τίποτα, αλλά χάρηκε που περπατούσε. Της έδειξε απλώς μια πόρτα κι εκείνη πήγε χωρίς να αντισταθεί. Μόνο όταν την άνοιξε έβγαλε μια κραυγή. Το δωμάτιο ήταν γεμάτο δώρα. Τότε τον άκουσε να λέει ότι μπορούσε να στολίσει τη βιβλιοθήκη με τον τρόπο που ήθελε αυτή. Παραλίγο να λιποθυμήσει και πάλι… Αλλά κρατήθηκε. Βγήκε φορτωμένη με τα δώρα και τους στολισμούς κι άρχισε να κάνει τα δικά της. Πηγαινοερχόταν μέσα στην τρελή χαρά. Σταμάτησε μόνο όταν άδειασε το δωμάτιο και γέμισε η βιβλιοθήκη.
Όμως ήθελε και κάτι άλλο. Ήθελε να είναι στολισμένο και το ταβάνι. Δεν μίλησε, αλλά είδε τον ιππότη να ανεβαίνει τις σκάλες της βιβλιοθήκης με άλλους στολισμούς που δεν είχε δει. Τα βήματά του και οι πράξεις του ήταν τα θέλω της. Δεν ήξερε πώς να το εξηγήσει. Ήταν σαν να ήταν συνδεδεμένοι. Κάθε φορά που έβαζε κάτι καινούργιο την κοίταζε για να δει αν συμφωνούσε. Κι έτσι συνέχισαν μαζί ώσπου να μοιάζει η βιβλιοθήκη με κατάγραφη εκκλησία. Όταν ο ιππότης κατέβηκε από τους ορόφους της βιβλιοθήκης, κατάλαβε ότι ήταν έτοιμη ν’ αποκοιμηθεί. Αποφάσισε ότι θα την ξυπνούσε μόνο τα μεσάνυχτα. Άρχισε να γράφει πάνω σε σελίδες ενός άλλου αιώνα. Έξω χιόνιζε όλο και περισσότερο. Κοίταξε τα σπίτια. Είχε έρθει η ώρα των κεριών. Οι άνθρωποι έβγαιναν από τα σπίτια τους κρατώντας στο χέρι ένα κερί ο καθένας κι ανέβηκαν όλοι στο κάστρο. Δεν έλειπε κανένας. Βρέθηκαν όλοι στην τεράστια βιβλιοθήκη. Έφτασαν τα μεσάνυχτα. Τότε ο ιππότης ξύπνησε την μικρή. Είχε γίνει αυτό που ήθελε. Είχε έρθει κι ο ιερέας. Έτσι μοίρασαν τα δώρα σε όλους. Όταν ο καθένας πήρε το δικό του, η μικρή αγκάλιασε τον ιππότη για να έχει κι αυτός ένα δώρο. Ήταν η ψυχή του.