Η κυψέλη δεν είναι μόνο ένα ψηφιδωτό. Αυτό λειτουργεί με ψηφίδες αλλά είναι στατικό. Η κυψέλη λειτουργεί οργανικά και βασίζεται στις μέλισσες. Μοιάζει με βιβλιοθήκη το ψηφιδωτό. Αλλά μόνο με τα βιβλία. Αν προσθέσουμε τους αναγνώστες και τους συγγραφείς τότε μοιάζει με κυψέλη. Αυτή είναι σίγουρα πιο δυναμική αλλά πρέπει να μάθει γρήγορα να προστατεύεται διότι αποτελεί μια ανοιχτή δομή. Πρέπει να αποκτήσει μια ασπίδα, πρέπει να σκέφτεται πολιορκητικά για να συνεχίσει το έργο της. Σε σχέση με τις μέλισσες η σκέψη της είναι αιωνόβια αλλά πρέπει να ξέρει ότι βασίζεται πάνω στις υπερβάσεις τους, η αντοχή της. Με άλλα λόγια είναι μια Ανθρωπότητα που αγαπά τους ανθρώπους και σέβεται τη ζωή τους. Δεν είναι μια κοινωνία της αδιαφορίας και της λήθης. Το ψηφιδωτό το θυμάται, η κυψέλη δεν ξεχνάει. Το ψηφιδωτό κάνει ό,τι μπορεί, ενώ η κυψέλη κάνει ό,τι δεν μπορεί διότι ξεπερνά τα όριά της για να παράγει το έργο. Είναι ικανή να το χρησιμοποιήσει για να επιβιώσει και για να ζήσει. Είναι κομμάτι που ξέρει για το όλο. Διότι κάθε μέλισσα χαίρεται για το έργο που παράγεται επειδή βλέπει και την τελεολογία της. Η κυψέλη δεν θα υπήρχε χωρίς μέλισσες κι αυτές δεν θα είχαν νόημα χωρίς αυτή. Το μέλι στάζει παντού σαν το φως.