Ήξερε για τη βραδύτητα από τότε που είχε διαβάσει το έργο του Milan Kundera αλλά δεν είχε φανταστεί ότι θα μπορούσε να συνδυαστεί με τη βαθύτητα. Έπρεπε πρώτα να δει τον κόσμο από την άλλη πλευρά για να έχει άμεση πρόσβαση στην πηγή της ουσίας. Κι έπρεπε ταυτόχρονα να κάνει εκείνο το μεγάλο άνοιγμα για να ζήσει αυτόν τον απίστευτο συνδυασμό. Η τελειότητα ήθελε μια προετοιμασία. Ήταν ένα πεδίο μάχης που ήθελε την αρμονία ως αρχικό πλαίσιο. Στη συνέχεια έπρεπε οι παίκτες να πάρουν τη θέση τους για να έχει νόημα το πεδίο. Μόνο μετά θα άρχιζαν οι περίφημοι δακτυλισμοί αφού τα όργανα θα ήταν έτοιμα να παίξουν αυτό το ντουέτο για ν’ ακουστεί αυτό που δεν είχε ειπωθεί ποτέ πριν. Μόνο έτσι το ένα γινόταν πολλαπλό. Μόνο έτσι το πολλαπλό ήταν μοναδικό. Διότι τότε η ουσία δεν σταματούσε να στάζει για ν’ απαντά στα κύματα της θάλασσας που γινόντουσαν όλο και πιο έντονα χάρη στο παίξιμο που αξιοποιεί στο έπακρον την υπερνοημοσύνη αφού έχει πλάσει το υπαρξιακό αναγκαίο για να φανεί επιτέλους το φαινόμενο της έκστασης.