Στην αίθουσα της βιβλιοθήκης
υπήρχε ένα μεγάλο τραπέζι
και κάθισε όσο πιο διακριτικά μπορούσε.
Είχε μαζί ένα μεγάλο βιβλίο με εικόνες.
Ήταν από τα σπάνια που του επέτρεπαν
να πάρει από την τεράστια βιβλιοθήκη.
Κοίταξε τους αναγνώστες
και πρόσεξε τα κεφάλια τους.
Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε
τόσα μεγάλα κεφάλια.
Ήταν όλοι ενήλικοι…
Αυτή ήταν η εξήγηση…
Μόνο μερικοί είχαν μεγάλα μέτωπα
σαν το δικό του.
Εξέταζε τα βιβλία που διάβαζαν.
Ήταν δύσκολοι ακόμα και οι τίτλοι τους.
Αναγνώρισε αμέσως τη διαφορά
σε σχέση με όλα τα άλλα.
Κατάλαβε ότι ήταν το μονοπάτι
που ήθελε να ακολουθήσει.
Το κεφάλι του τότε
ξεπερνούσε ίσα ίσα το τραπέζι
αλλά οι άλλοι κατάλαβαν
τη σπανιότητά του.
Δεν θα έπρεπε να ήταν εκεί.
Αλλά επειδή ήταν
έπρεπε να είναι διαφορετικός.
Είχε το μεγάλο μέτωπο του θρύλου
αλλά δεν είπαν τίποτα.