Δεν είχε τελειώσει η νύχτα των Χριστουγέννων. Το χιόνι είχε καλύψει το χωριό και το κάστρο αλλά δεν χιόνιζε πια. Τότε μόνο εμφανίστηκαν τα κεριά του ουρανού που περίμενε η ψυχή. Μόλις τα είδε κοίταξε τον ιππότη. Δεν είπε τίποτα δεν ήθελε να της χαλάσει το θέαμα αλλά τα μάτια του ήταν γεμάτα φως. Έβλεπε την απέραντη χαρά της. Η έναστρη νύχτα άλλαζε τα πάντα διότι αποτελούσε την νίκη του φωτός. Οι άνθρωποι του χωριού είχαν επιστρέψει στα σπίτια τους με τα δώρα τους. Μόνο η ψυχή είχε μείνει με τον ιππότη. Αποφάσισαν να μην κοιμηθούν και παρέμειναν στην μεγάλη βιβλιοθήκη κοντά στο τζάκι. Προηγουμένως είχαν ετοιμάσει μια ζεστή σοκολάτα. Δεν ήταν η ώρα για καφέ. Και η σοκολάτα ήταν της παράδοσης γι’ αυτό είχε πάνω της αυτό το γλυκό σύννεφο. Την έπιναν ο καθένας με τον τρόπο του. Η χαρά είχε ποικιλία κι αυτό ζούσαν μαζί. Η ψυχή ήθελε να χαρεί ο ιππότης. Ένιωθε όλο και πιο έντονα το πνεύμα του και δεν ήταν ανάγκη να χρησιμοποιήσουν λέξεις για να συνεννοηθούν ο συνδυασμός των σκέψεών τους σταμάτησε μόνο όταν άκουσαν ένα θόρυβο από τη σκοτεινή πλευρά της βιβλιοθήκης.
Ήταν μόνοι, όχι επειδή ήταν δύο αλλά ένας. Ποιος θα μπορούσε να τους καταλάβει αν ήταν μόνο άνθρωπος χωρίς να είναι ανθρώπινος. Κι όμως ήρθε η άλλη απάντηση, αυτή που δεν περίμενε η ψυχή αλλά γνώριζε ο ιππότης. Ήταν η πανοπλία, τουλάχιστον αυτό πίστευαν όλοι οι άνθρωποι του χωριού. Αυτή τη φορά όμως ήταν αδύνατον να μην δει η ψυχή τη διαφορά. Η πανοπλία προχωρούσε μόνη της κι ερχόταν προς το μέρος τους. Η ψυχή κοίταξε τον ιππότη. Κοίταζε προς την πανοπλία χωρίς κανένα άγχος. Έτσι ηρέμησε κι αυτή αλλά βέβαια ήρθε να καθίσει όρθια δίπλα στον ιππότη. Δεν φοβόταν για την ίδια αλλά για αυτόν. Ο ιππότης είδε την ψυχική ασπίδα να τον προστατεύει από την τεχνητή πανοπλία και χαμογέλασε. Η ψυχή παρέμεινε άφωνη όταν της μίλησε η πανοπλία. Δεν ήταν μόνο μέταλλο όπως νόμιζε. Η πανοπλία ενώ δεν ήταν άνθρωπος είχε ανθρώπινη συμπεριφορά. Μάλιστα κρατούσε κι ένα βιβλίο στο χέρι. Της το έδωσε τελικά όταν ήρθε στο ύψος της. Έπιασε το τεράστιο βιβλίο αφού της είπε ότι ήταν ένα δώρο. Η ψυχή αναζήτησε το βλέμμα του ιππότη που της το επιβεβαίωσε. Τότε άνοιξε το βιβλίο και είδε την αφιέρωση.
Η πανοπλία κάθισε από την άλλη πλευρά του ιππότη. Έλαμπε δίπλα στο τζάκι σαν να ήταν χρυσή αλλά είχε το χρώμα του αόρατου και το φως της ουσίας. Περίμεναν και οι δυο την ψυχή που ξεφύλλιζε για πρώτη φορά το πολύτιμο βιβλίο. Έμοιαζε με βιβλίο εραλδικής γιατί ήταν γεμάτο οικόσημα. Στην αρχή δεν κατάλαβε τη σημασία του έργου αλλά μετά συνειδητοποίησε ότι ήταν το γενεαλογικό δένδρο του ιππότη. Με άλλα λόγια ήταν όχι μόνο το παρελθόν του αλλά η ιστορία του. Ξανακοίταξε τον ιππότη στα μάτια. Είδε τη λάμψη τους. Έδινε ζωή στην ψυχή. Θα ήταν υπεύθυνη για τη συνέχεια. Η πανοπλία έσκυψε στο ύψος της. Την κοίταξε κι αυτή στα μάτια. Είχε αρχίσει η μεταμόρφωση. Το κοριτσάκι ήταν πια έφηβη. Διάβαζε όλο και βαθύτερα το βιβλίο. Στη συνέχεια μεταμορφώθηκε σε γυναίκα. Η πανοπλία είπε τότε ότι ήταν έτοιμη. Η ψυχή δεν ήταν πια η ίδια. Ζούσε ήδη το μέλλον της. Εξέτασε τη βιβλιοθήκη σαν να ήταν η πρώτη φορά. Άφησε το βιβλίο πάνω στο ξύλινο τραπέζι. Η πανοπλία είχε παίξει έναν καταλυτικό ρόλο στην ανάπτυξη του ψυχικού κράματος. Τα χρώματα της βιβλιοθήκης άλλαξαν και τότε εμφανίστηκαν όλα τα φώτα της χωρίς σκιές.
Ήταν σαν να είχε γεννηθεί εκείνη την έναστρη νύχτα. Όλα τα κεριά του ουρανού ήταν αναμμένα για αυτή. Αυτό ήταν το δώρο του ιππότη. Είχε πια το φως της ουσίας και την ουσία του φωτός μέσα της. Κανείς άλλος εκτός από τον ιππότη και την πανοπλία του δεν θα ήξερε πώς είχε φτάσει στο κάστρο. Αλλά μετά κατάλαβε ότι δεν είχε φτάσει κι ότι ήταν πάντα εκεί και μάλιστα από την αρχή διότι ζούσε στον κόσμο του και τώρα αυτός ο κόσμος είχε γίνει κι ο δικός της. Δεν ήταν πια μία ξένη από αλλού αλλά από άλλη εποχή. Τώρα ο Χρόνος θα ήταν μαζί της διότι είχε ζήσει την πρώτη της πολυκυκλικότητα. Είχε πεθάνει η ύπαρξη για να ζήσει. Και τώρα μπορούσε να τον αγγίξει και να μιλήσει και στην πανοπλία. Χάρη στη μεταμόρφωση είδε την Ανθρωπότητα για πρώτη φορά μέσα από το βλέμμα τους. Δεν ήταν μόνο το φυσικό και το τεχνητό. Δεν ήταν μόνο ο ιππότης κι η πανοπλία. Ήταν πια μαζί με τον πολεμιστή του φωτός. Αυτό ήθελε από την αρχή και τώρα το ζούσε. Ποτέ κανείς δεν της είχε κάνει ένα τέτοιο δώρο για τα Χριστούγεννα. Έζησε την έκσταση της πίστης.