Είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς το βλέμμα της μεταχαράς χωρίς να το έχει ζήσει, αλλά υπάρχει και η γνήσια αγάπη που μπορεί να το αντιληφθεί χωρίς εξηγήσεις. Είναι ότι ξέρει τους κανόνες από πριν. Αναγνωρίζει το παίγνιο της χαράς και της μεταχαράς. Η παραγωγή της χαράς δημιουργεί τη μεταχαρά. Η μεταχαρά με το βλέμμα της αντιλαμβάνεται πότε φτάνει η χαρά κι είναι αυτό που τη μεταμορφώνει σε βαθμό που αλλάζει τα πάντα. Διότι βλέπει τα πάντα και κάθε λεπτομέρεια που αφορά το σώμα της ψυχής κι αυτό που νιώθει κι αυτό που ανασαίνει. Η ταλάντωση μετασχηματίζει όλο το σώμα για να είναι αυτό της ψυχής κι όχι μόνο της ζωής. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά διότι όταν φτάνει το σώμα, εμφανίζεται η ψυχή μέσα στο φως και στην ουσία εκείνη τη στιγμή, την ώρα της απελευθέρωσης δεν υπάρχει πια όριο και τα βλέμματα μπαίνουν βαθιά το ένα μέσα στο άλλο. Είναι άλλη μια μορφή αγάπης που ξεπερνά τον απλό έρωτα αφού αφορά στο ψυχικό κράμα που χαίρεται πολλαπλά και μεταχαίρεται πολυκυκλικά για να ζήσει κάθε στιγμή ως το δώρο ζωής για τις ψυχές.