Διαβάζοντας το χειρόγραφο εντόπισε ένα στίγμα. Ήταν παράξενο και δεν μπορούσε να το εξηγήσει. Το μελέτησε από κοντά χωρίς όμως να τα βγάλει πέρα. Αποτελούσε ένα μυστήριο που έπρεπε να λύσει με κάθε τρόπο. Είχε κάνει πολλές υποθέσεις αλλά δεν τολμούσε να τις εξερευνήσει έως το τέλος. Κι όμως δεν ήταν απλώς περιέργεια, ήταν κάτι το πιο ουσιαστικό σαν το ίχνος ενός αόρατου δεσμού που δεν μπορούσε να εξηγήσει ακόμα κι αν τον ένιωθε βιωματικά. Δεν ήξερε πώς να λύσει αυτό το πρόβλημα και σκέφτηκε να το παρουσιάσει ως έχει δίχως να δώσει άλλες εξηγήσεις. Άλλωστε δεν ήξερε ακριβώς τι να σκεφτεί πέρα από τα όρια της φαντασίας. Έτσι αποφάσισε να απευθυνθεί στην πηγή του χειρόγραφου, αφού αυτός θα ήξερε σίγουρα το ιστορικό υπόβαθρο του στίγματος. Κι έτσι έγινε. Τελικά ήταν πιο εύκολο να ζητάς από το να περιμένεις να φτάσεις στα όρια του ακατανόητου. Η απάντηση την ξάφνιασε. Δεν είχε σχέση με τα σενάρια που είχε επινοήσει. Τα πράγματα ήταν πιο απλά αλλά βέβαια όχι απλοϊκά. Ο διάλογος ήταν πιο χρήσιμος από τον προβληματισμό. Αφορούσε άμεσα την ουσία χωρίς ενδοιασμούς και μεταφορικό λόγο. Αυτή η αμεσότητα αποτελούσε μια έκπληξη από μόνη της αλλά δεν ήταν τίποτα σε σχέση με την πρόταση που άκουσε διότι αποτελούσε αποκάλυψη.