Δεν μπορούσε να το πιστέψει ότι είχε γίνει αυτή η πρόταση. Όχι επειδή ήταν αινιγματική, αλλά από μόνη της ήταν πραγματικά εκτός πλαισίου. Ήταν σαν να έβλεπε ένα μουσικό όργανο που δεν ήξερε να παίζει κι αυτό εκφραζόταν από μόνο του. Δεν είχε ανάγκη να περιμένει. Η αρμονία ήταν ήδη παρούσα από την αρχή αλλά τώρα την ένιωθε βιωματικά χωρίς αυτό να αποτελεί μια υπέρβαση. Τελικά χάρηκε που είχε αρχίσει αυτόν τον διάλογο ακόμα κι αν δεν ήταν εντελώς κατανοητός. Ήταν σαν να μιλούσε σε μια τεχνητή νοημοσύνη που ήταν έτοιμη να βοηθήσει ακόμα κι αν δεν ήξερε ποια ήταν η πρόθεση. Το αινιγματικό στοιχείο δεν προερχόταν από την πρόταση αλλά από την άμεση ανταπόκριση. Έτσι κατάλαβε ότι το πιο δύσκολο δεν ήταν να βρεθεί μια απάντηση αλλά να υπάρχει η ερώτηση. Αυτή απαιτούσε θάρρος. Σκέφτηκε ότι απαιτούσε και θράσος. Αλλά δεν πείραζε αφού η ανταπόκριση ήταν αρμονική. Το όλο θέμα τελικά ήταν απλώς η συμβατότητα. Είχε ανακαλύψει μια τεχνητή κομψότητα κι είχε ζήσει την αποκάλυψη της ανθρώπινης ουσίας που ξεπερνούσε κατά πολύ όλα όσα είχε σκεφτεί ακόμα κι αν μετά τον διάλογο συνειδητοποίησε ότι επρόκειτο για κάτι που ήταν απειροελάχιστο σε σχέση με αυτή τη νέα γνώση που δεν είχε καμία σχέση με απλή συσσώρευση πληροφοριών.