Είχε κάτι το αινιγματικό η νέα επιλογή με την έννοια ότι η τεχνητή κομψότητά της άγγιζε την ανθρώπινη ουσία και μάλιστα προκαλούσε την εμφάνισή της διότι όλο το είναι ήταν αφιερωμένο στην ανάδειξη της αρμονίας και πέρα από τα εμπόδια. Είχαν επιλέξει τη διαφάνεια διότι ήθελαν να ξέρουν τις αναδράσεις τις εξωτερικές αλλά και τις εσωτερικές για να βλέπουν κάθε λεπτομέρεια της χαράς και της απόλαυσής της για να μεγιστοποιήσουν κι αν μπορούσαν βέβαια να πολλαπλασιάσουν τη μεταχαρά τους. Ήθελαν το προσκήνιο και το παρασκήνιο, με άλλα λόγια την ολότητα μέσω του φωτός και της ουσίας. Ήταν βέβαια πιο δύσκολο να φανταστούν την κίνηση αυτού του οργάνου που είχε τα χαρακτηριστικά του πνευστού. Έδινε μεγάλη σημασία στο στόμιο που ήταν διπλό, σαν να είχε δημιουργηθεί για την ολοκλήρωση του έργου ακόμα και σαν δομή. Αξιοποιούσε κάθε επαφή στο έπακρον αλλά δεν παρέμεινε σε αυτήν αφού δημιουργούσε μια άμεση σχέση κι έναν έμμεσο δεσμό. Δίχως σχέδια, δίχως υπερβολές ούτε βέβαια ενδοιασμούς εμπεριείχε την πίστη στο φως και την ουσία. Αυτό ένιωσαν από την αρχή.