Άλλοι μπορούν να εξετάζουν το παρελθόν τους και να το παρουσιάσουν ως ένα πλαίσιο της ιστορίας αλλά σπάνιοι είναι αυτοί που βλέπουν το μέλλον ως το πλαίσιο της επόμενης ιστορίας τους διότι δεν ενεργοποιούν τη στρατηγική ως ιστορία του μέλλοντος. Αυτή η ασυμμετρία προκαλεί κι ένα δομικό πρόβλημα στην ανάπτυξή τους διότι αντιλαμβάνονται μόνο τις διασταυρώσεις και δεν βλέπουν τις διακλαδώσεις που θα αποτελέσουν τη συνέχεια τις επόμενες διασταυρώσεις. Στην πραγματικότητα ενώ κάνουν καθημερινά προβολές, δεν έχουν πρόσβαση στην προβολή του εαυτού τους στο μέλλον λόγω έλλειψης στρατηγικής. Έτσι η εξέλιξή τους μοιάζει στην καλύτερη περίπτωση με έναν αυτοσχεδιασμό διότι απουσιάζει η σκηνοθεσία. Τα πράγματα δεν αλλάζουν όσο υπάρχει ομαλότητα. Πρέπει να συμβεί μια κρίση στην ουσία, για να αναγκαστούν να δουν τα στοιχεία της στρατηγικής που έρχονται πάνω τους. Αλλά αυτά έρχονται από το μέλλον άλλων που το είχαν προβλέψει. Έτσι είναι τελικά μια μορφή ανάδρασης πάνω στην οποία θα αντιδράσουν λόγω της επαφής που δεν επέλεξαν. Έχουν λοιπόν μια αναγκαστική πορεία που σίγουρα μοιάζει μερικές φορές με καταναγκαστικά έργα. Κοιτάζουν όλα τα πράγματα σε τακτικό επίπεδο και δεν βλέπουν πουθενά τη στρατηγική διότι δεν έχουν ούτε την κατάλληλη νοημοσύνη ούτε την απαραίτητη νοημοσύνη για να το κάνουν. Είναι περισσότερο παρατηρητές της ζωής, παρά δρώντες που τη δημιουργούν με τις πράξεις του έργου τους. Ζουν σε μια ταινία όπου άλλοι είναι οι παραγωγοί κι άλλοι παίζουν τον δικό τους ρόλο. Σε αυτή την ταινία θα ήθελαν να είναι πρωταγωνιστές, ενώ δεν είναι καν οι κομπάρσοι. Κι αυτό αποτελεί ένα πρόβλημα. Διότι σιγά σιγά το παρελθόν τους γεμίζει με απωθημένα και το μέλλον με φαντασιώσεις. Υπάρχουν σε ένα όνειρο που δεν επέλεξαν επειδή δεν ζουν ένα όραμα που επιλέχθηκε με στρατηγική. Μοιάζουν με τους  δημοσιογράφους πολέμου που μπορεί να γίνουν ακόμα και θύματα του πολέμου αλλά ποτέ μαχητές, διότι ο ίδιος ο πόλεμος δεν υπολογίζει τους παρατηρητές. Η ταινία δεν είναι διαδραστική, δεν επιτρέπει καμία συμμετοχή. Απλώς ανέχεται την κοινωνία των θεατών. Και το ίδιο συμβαίνει με τους ακροατές και με τους τηλεθεατές. Ακούν μια μουσική αλλά δεν είναι ποτέ μουσικοί, οργανοπαίχτες. Το έργο γίνεται χωρίς αυτούς επειδή η ζωή είναι αλλού. Και για αυτό χρειάζεται μια κρίση για να αλλάξουν τα δεδομένα, ακόμα και παθητικά, για να γίνουν τα χαρτιά χάρτες. Αλλιώς ακολουθούν ένα GPS που δεν ενεργοποίησαν. Αυτή η κρίση δεν είναι απαραίτητα εξωτερική όταν υπάρχει νοημοσύνη. Μπορεί να είναι και εσωτερική με την έννοια της συνειδητοποίησης. Μόνο τότε αρχίζει να αλλάζει ο κόσμος επειδή, μετά από αυτήν την υπέρβαση, υπάρχει πια η συμμετοχή της ζωής που θέλει να παράγει έργο.  Με αυτή την έννοια η στρατηγική μεταμορφώνεται σε επόμενη ιστορία. Η προηγούμενη είναι στην ουσία η μητρική ιστορία, είναι απλώς η ακολουθία της γέννησης, ενώ αυτή είναι η πρώτη που παράγουν, είναι η πρώτη ιστορία που γράφουν για να γίνει πραγματικότητα κι είναι στην ουσία η ακολουθία της αναγέννησης.