Ακόμα κι αν είσαι μοναδικός πρέπει να αντιληφθείς ότι η μοναδικότητα της ομαδικότητας υπερέχει διότι είναι ικανή να ξεπεράσει και τα δικά σου όρια αφού εκ φύσης αξιοποιεί τη συνέργεια κι όχι μόνο τη συνεργασία των συμβατών στοιχείων της συμπληρωματικότητας. Δεν περιορίζεται από το πλαίσιο της ολοκλήρωσης διότι αναγνωρίζει την αξία του θεωρήματος του Gödel περί μη πληρότητας αλλά αναζητεί την τελειότητα μέσω του αρχικού πλαισίου της αρμονίας. Κι αυτή η διαφορά ανοίγει άλλους ορίζοντες διότι δεν επιδιώκει μόνο την κατανόηση των κλειστών κόσμων αλλά και την εξερεύνηση των ανοιχτών κόσμων που έχουν άμεση σχέση με την πραγματικότητα μέσω της ιστορίας και της στρατηγικής. Όμως η ομαδικότητα βασίζεται στην έννοια της ομάδας που δεν είναι απλώς ένα σύνολο ανθρώπων αφού πρέπει να έχει ένα στόχο κι αυτός για να λειτουργήσει πραγματικά καταλυτικά πρέπει να είναι στρατηγικός. Κι αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει συντονισμός μεταξύ των μελών της ομάδας που δεν έχουν απαραίτητα τα ίδια ενδιαφέροντα και συμφέροντα αρχικά. Είναι λοιπόν σημαντικό να δημιουργηθεί ένα στρατηγικό μείγμα που θα μπορεί να συμπεριλάβει όλες τις συμπεριφορές για να επιτευχθεί ο κοινός στόχος. Αυτό όμως αποτελεί μια υπέρβαση στις κλασικές περιπτώσεις αφού ο στόχος δεν είναι αναγκαία κατανοητός από όλα τα μέλη της ομάδας. Για να γίνει εφικτός ο στόχος πρέπει να υπάρξει προετοιμασία. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έχει μεγάλη σημασία η χαρά για να αποφύγει η ομάδα τον κορεσμό. Άλλωστε μόνο με την παραγωγή χαράς υπάρχει δυνατότητα ύπαρξης για τη  μεταχαρά. Άρα δεν πρέπει να υπάρχει μόνο μια αναγκαστική προσέγγιση για να ζήσει η ομάδα και την ευχαρίστηση της επίτευξης του στόχου και την αποτελεσματικότητα της δράσης. Σε αυτό το επίπεδο είναι σημαντικό να ξέρει ο καθένας και τα όρια του για να μην κάνει λάθη και καθυστερήσει όλη την ομάδα λόγω υπερεκτίμησης δυνατοτήτων. Είναι ένα λάθος που γίνεται συχνά από όσους δεν έχουν φτάσει ποτέ στα όρια τους, διότι ποτέ δεν έκαναν πραγματικές υπερβάσεις. Σε αυτήν την περίπτωση πρέπει να υπάρχει πάντα διάγνωση διότι δεν υπάρχει αυτογνωσία. Και για αυτόν τον λόγο αυτή η μοναδικότητα είναι πιο σπάνια από την ατομική ομαδικότητα. Διότι ο καθένας πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι είναι μέλος μιας ομάδας που έχει μια αποστολή. Σε αυτό το πλαίσιο καταλαβαίνεις ότι δεν είναι όλοι φτιαγμένοι γι’ αυτήν την ομαδικότητα και για αυτό είναι τόσο σπάνια. Επειδή κατά μέσο όρο ο καθένας δίνει σημασία περισσότερο στον εαυτό του παρά στους άλλους και για αυτό τον λόγο δεν μπορεί να ζήσει πέρα από τα όρια του για να πετύχει έναν αδιανόητο στόχο. Έτσι είναι απαραίτητη κι η εμπιστοσύνη στην ομάδα πράγμα το οποίο είναι κι αυτό πολύ σπάνιο. Αν σκεφτούμε λοιπόν όλες τις απαιτήσεις που έχει η μοναδικότητα της ομαδικότητας, βλέπουμε και την απόδειξη της σπανιότητάς της.