Δάσκαλος: Η συνειδητοποίηση του ορίου είναι χαρακτηριστικό.

Μαθήτρια: Σίγουρα. Απλώς στην αρχή όλοι λένε ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα. Έτσι το πίστεψα κι εγώ.

Δάσκαλος: Αυτό είναι που σε στενοχώρησε;

Μαθήτρια: Αν το είχα καταλάβει από την αρχή…

Δάσκαλος: Δεν θα είχες ζήσει αυτή τη στενοχώρια.

Μαθήτρια: Αυτό ακριβώς.

Δάσκαλος:  Αλλά πέρα της στενοχώριας, υπάρχει ένα άνοιγμα.

Μαθήτρια: Ποιο άνοιγμα, Δάσκαλε;

Δάσκαλος: Πρώτον δεν τα παράτησες. Δεν έκανες σαν τους άλλους που δεν μπόρεσαν να αντέξουν τη διαφορά.

Μαθήτρια: Έχετε δίκιο.

Δάσκαλος: Άρα τώρα που ξέρεις τα όρια σου, μπορείς να τα διαχειριστείς χωρίς ψευδαισθήσεις.

Μαθήτρια: Είναι αλήθεια.

Δάσκαλος: Πρέπει λοιπόν να επιλέξεις τι μπορείς να κάνεις άνετα, τι μπορείς να κάνεις με υπερβάσεις και με τι δεν έχει νόημα να ασχοληθείς.

Μαθήτρια: Έτσι με αυτόν τον τρόπο συνεχίζω να συμβάλλω στο έργο.

Δάσκαλος: Διότι αντιλήφθηκες τι είναι εφικτό σε σχέση με τη ζωή σου.

Μαθήτρια: Ήδη δεν βλέπω πια τη στενοχώρια.

Δάσκαλος: Είναι καλό που την έζησες και σε προστάτεψε από τον κορεσμό της συμμετοχής.

Μαθήτρια: Είναι επειδή ζήτησα βοήθεια;

Δάσκαλος: Είναι απόδειξη ότι δεν ήθελες να εγκαταλείψεις τον αγώνα.

Μαθήτρια: Αυτή είναι η αλήθεια.

Δάσκαλος: Και τώρα το κατάφερες, Μαθήτρια.