226 - O Χρόνος των Χαμαιλεόντων

Ν. Λυγερός
Μετάφραση από τα γαλλικά: Βασιλική Τσατσαμπά

Έσκυψε και έπιασε την πέτρα.

Δεν υπήρχε τίποτα το περίεργο σε αυτό. Κι όμως η ζωή του άλλαξε από εκείνη την στιγμή. Γιατί δεν είχε κάνει καμία κίνηση. Είχε μόνο πιάσει την πέτρα.

Είχε συνειδητοποιήσει ότι αντιπροσώπευε ένα κομμάτι αιωνιότητας.

Πόσα χέρια την είχαν αγγίξει πιστεύοντας ότι την κατέχουν; Πόσοι άνθρωποι είχαν πιστέψει ότι την ήλεγχαν; Δεν θα το μάθαινε ποτέ.

Ωστόσο εκείνη την στιγμή, ήξερε ότι όλες αυτές οι κινήσεις δεν ήταν τίποτα άλλο παρά εφήμερα χάδια του χρόνου για την αθανασία.

Η πέτρα ήταν πάντα εδώ και θα ήταν για πάντα.

Τίποτα δεν θα το άλλαζε αυτό.

Το πεφωτισμένο φως δεν είναι άλλη πλευρά.

Η πέτρα τοποθετήθηκε πάνω στην άμμο: μία μαύρη λάμψη πάνω σε μία λευκή μάζα. Όπως για να δείξουμε την αντίθεση των δυο μορφών αιωνιότητας: το αμετάβλητο και το ασταθές, την ενότητα και το πλήθος. Από τη γέννησή τους, πάντα ζούσαν δίπλα στην Ανθρωπότητα. Η χωρική τους παρουσία πάντα έκρυβε την απανταχού χρονική τους παρουσία. Και οι άνθρωποι δεν τους είχαν δώσει ποτέ την απαραίτητη σημασία.

Ήταν όλα  πανομοιότυπα.

Καθένας από αυτούς είχε απορροφηθεί από τη ζωή του. Η μόνη που άξιζε να της δοθείς με όλη την ύπαρξή σου. Τα υπόλοιπα ήταν λεπτομέρειες.

Μόνο που για αυτόν ήταν διαφορετικά.

Για αυτόν, κάθε αντικείμενο ήταν αντικείμενο μελέτης. Και το σύνολο τους, αντικείμενο προβληματισμού. Το μέρος ζούσε μέσω του συνόλου βλέποντας αυτό που οι άλλοι δεν κοίταζαν.

Και εκείνη τη μέρα ζούσε.

Μελετώντας την πέτρα, γύρισε τον Χρόνο και η μνήμη του γέμισε με γεγονότα του παρελθόντος. Κάθε περίοδος είχε αφήσει ένα ίχνος στην επιφάνειά της. Κάθε στιγμή είχε επιφορτίσει το υλικό της με την ιστορία. Κάθε πέτρα είναι ένα σημείο συσσώρευσης του Χρόνου, αυτού του χώρου, αυτού του τόπου χωρίς χώρο.

Η λάμψη της πέτρας την πλημμύρισε με φως.

Στο χέρι η πεφωτισμένη πέτρα.

Εκείνη την ημέρα, το μέρος συνειδητοποίησε ότι αποτελούσε μέρος του όλου.

Στο πνεύμα του όλα ήταν μόνο χρώμα.

Τότε πήρε την πέτρα στο χέρι του και με τη βοήθεια του μονοχρωματικού του λέιζερ χάραξε ένα σύμβολο.

Στη συνέχεια την άφησε και πάλι πάνω στην άμμο, η οποία αποτύπωσε για μια στιγμή μόνο τα ίχνη από τα βήματά του.

Δεν είχαν δει ποτέ από κοντά έναν κήπο zen. Γι’ αυτό τους προκλήθηκε μεγάλη έκπληξη από την ανακάλυψη της ολικής απουσίας φυτών.  Ο κήπος ήταν το βασίλειο του ορυκτού.  Αυτό δεν ήταν λοιπόν ένας θρύλος.

Έχουν περάσει αιώνες από τότε που οι άνθρωποι δεν είχαν μπει σ’ αυτό τον τόπο. Είχε ανακαλυφθεί τυχαία χάρη σε εργασίες κατασκευής. Οι αρχαιολόγοι είχαν έρθει σε επαφή βιαστικά για να πραγματοποιήσουν έρευνα διάσωσης. Επρόκειτο για τα ερείπια ενός βουδιστικού ναού. Πλέον κανένας δεν θυμόταν την ύπαρξή του.

Με την πάροδο του χρόνου οι άνθρωποι είχαν εντελώς χάσει τα ίχνη αυτών των τόπων και μόνο οι δικοί  τους γνώριζαν χάρη  σε μελέτες του περασμένου αιώνα, αρχειοθετημένες σε ερευνητικές βιβλιοθήκες. Ήταν η πρώτη φορά που ανακάλυπταν την πραγματικότητα ενός κήπου. Χάρη στη λάβα που χύθηκε από το γειτονικό ηφαίστειο, το μοναστήρι είχε κατά κάποιο τρόπο παγώσει μέσα σ’ ένα παρόν του παρελθόντος. Ήταν ανέπαφο.

Οι αρχαιολόγοι τον εξέταζαν χάρη στα εργαλεία τους μέσω της λάβας. Μέχρι την ανακάλυψη του κήπου, δεν είχαν παρατηρήσει κάτι αξιοσημείωτο.

Μία λάμψη από πέτρα είχε τοποθετηθεί πάνω στην άμμο.

Τους φαινόταν ότι η πέτρα ήταν χαραγμένη και την πλησίασαν για να σιγουρευτούν. Μεγεθύνοντας την εικόνα, αναγνώρισαν το σύμβολο.

Ήταν ένας Χαμαιλέων.

Τα βλέμματα τους ήταν στραμμένα στην μεγάλη οθόνη του κεντρικού υπολογιστή, δεν μπορούσαν να πιστέψουν στα μάτια τους. Ήταν απλώς αδύνατον. Η καταστροφή του μοναστηριού σύμφωνα με τους αισθητήρες του άνθρακα χρονολογούνταν πολλούς αιώνες πριν την εξαφάνιση των χαμαιλεόντων. Πώς να εξηγήσουν την παρουσία αυτού του συμβόλου σε αυτόν τον τόπο  της  Άπω Ανατολής;

  • Ποιος έχει μια ιδέα;
  • Δεν έχω καμία από την πλευρά μου. Ένα στοιχείο το ίδιο…
  • Τότε τι;
  • Το σύμβολο χαράκτηκε με τη βοήθεια ενός λέιζερ εκείνης της εποχής.
  • Από το καλό στο καλύτερο…
  • Κι αυτό δεν είναι όλο! Έκανε μια παύση πριν συνεχίσει. Το μοτίβο αποτελείται από 196 χτυπήματα.

 

Μια μεγάλη σιωπή ακολούθησε αυτήν την απλή φράση. Όλος ο κόσμος ήξερε τι σημαίνει αυτό. Έτσι η παρουσία του συμβόλου έγινε πλέον δευτερεύουσα.

Πολλούς αιώνες πριν από τη γέννησή του, μέσα σε αυτόν τον βουδιστικό ναό zen, μέσα σ’ αυτόν τον κήπο της άμμου πάνω σε αυτή την  λάμψη της πέτρας, ένας Χαμαιλέων είχε χαράξει το σύμβολο του.

Γιατί;

Ένιωσε την ηρεμία και την γαλήνη που κυριαρχούσε σε αυτό το σημείο. Ένιωσε την πληρότητα της αφύπνισης και  την επιθυμία να δει τη θάλασσα. Όπως η όχθη ήταν χαμηλά, ακολούθησε ένα μικρό βραχώδες μονοπάτι. Καθένα από τα βήματά του, του θύμιζε την μνήμη της πέτρας. Πολλοί από τους μοναχούς είχαν ακολουθήσει το ίδιο μονοπάτι εδώ και αιώνες κι ωστόσο κανένας από αυτούς δεν είχε βιώσει αυτό που έζησε.

Τα ίδια μέρη, τα ίδια μονοπάτια, τα ίδια συναισθήματα.

Άλλο όραμα, άλλη σκέψη.

Βαθιά πηγή, μακρύ ρεύμα.

Ο ωκεανός απλωνόταν μπροστά του: απέραντος και απρόσιτος.  Ωστόσο, όπως ήταν πάντα παρών στο παρελθόν του, παρέμενε ένα στοιχείο οικείο. Και το όραμα του έφερνε πάντα ανακούφιση στην παιδική του ηλικία.  Στη συνέχεια, είχε βρει μία συμβολική πτυχή. Και θαυμάζοντας το εκ νέου, σκέφτηκε μία φράση του Νεύτωνα. Είχε ακόμα πολλά στοιχεία να καταλάβει σε αυτόν τον γρίφο.

Γιατί δεν είχε έρθει για να προσευχηθεί.

Ήταν εκεί για να λύσει έναν γρίφο.

Έναν γρίφο του οποίου η επίλυση χρειαζόταν την παρουσία ενός ανθρώπου του ΧΧΙου αιώνα, στο λυκόφως του ΧΙΙου αιώνα στην χώρα του ανατέλλοντος ήλιου.

Ο ζεν, αυτή η σχολή του δυτικού διαλογισμού γνωστή στην Κίνα με το όνομα Ch’an βασιζόταν πάνω στην συγκέντρωση. Είχε εισαχθεί στην Ιαπωνία το 1192 από τον θρησκευτικό Eisai. Η διδασκαλία του που δεν αναγνωρίστηκε από την εξουσία των κειμένων και ήταν σεβαστική στο πρόσωπο του ιστορικού Βούδα, μεταδόθηκε με έναν συγκεκριμένο τρόπο, από πνεύμα σε πνεύμα και απαιτούσε τέλεια συγκέντρωση σκέψης.

Τα λευκά σύννεφα περιέχουν το μπλε βουνό.

Έτσι η άφιξη του χαμαιλέοντα στο ναό είχε ερμηνευτεί ως η έλευση ενός Δασκάλου. Γιατί όχι μόνο ήταν ικανός να αντιληφθεί τα χαρακτηριστικά του άλλου αλλά επίσης να επικοινωνήσει νοητικά. Και ακόμα κι αν ήταν άγνωστος στους μοναχούς, δεν είχε κανένα πρόβλημα να τους πείσει ότι είχε κατακτήσει τις μεθόδους των παραδόξων και ότι γνώριζε την φώτιση.

Satori.

Τον γοήτευε πάντα η νοητική δύναμη που προερχόταν από τα koans. Τα είχε ενσωματώσει ερμηνεύοντας τα ως νοητικά σχήματα συλλογιστικής από το παράλογο.

Αντι-μέθοδος.

Επρόκειτο για την σκέψη χωρίς σκέψη για να πάει πέρα από τη σκέψη.

Hishiryo.

Το Τέρας κι αυτός είχαν πολλές συζητήσεις γι’ αυτό το θέμα. Και κατέληγαν με το να αποδεικνύουν έναν κατηγορηματικό ισομορφισμό με την μετα-σκέψη.

Μετά το πέρα.

Το μπαμπού υπάρχει πάνω και κάτω από τον κόμπο του.

Μετά την εξαφάνιση των χαμαιλεόντων  από το πρόσωπο της γης και την διαγραφή όλων των γραπτών δεδομένων για την ύπαρξή τους, η Ανθρωπότητα είχε ανακαλύψει έναν καινούργιο μύθο: αυτόν του χρώματος των Χαμαιλεόντων.

Οι αρχαιολόγοι του επόμενου αιώνα, που είχαν ωστόσο προχωρήσει τόσο στους τομείς της γνώσης, δεν είχαν καμία εξήγηση για τη γέννηση αυτού του μύθου. Είχαν μόνο ένα στοιχείο βεβαιότητας.

Ένα νέο σύμβολο πάνω σε μία πόρτα χωρίς πόρτα.

Ένα μοτίβο φωτός χαραγμένο πάνω στο υλικό.

196 σημεία.

Ένας Χαμαιλέων.

Και τώρα, πριν την δημοσίευση του Ou-men Koan (η πόρτα χωρίς πόρτα) του Mumon-Ekai, στην αρχή της εποχής Kamakura, είχαν μπροστά τους, στην οθόνη πλάσμα, ακριβώς το ίδιο μοτίβο.

Πώς ήταν δυνατό;

Στην πραγματικότητα, είχαν αποκτήσει μία νέα απόδειξη της εγκυρότητας ενός θρύλου πριν την εμφάνισή του!

Νόμιζαν ότι ήξεραν τα πάντα για αυτήν την ταραχώδη περίοδο στην Ιαπωνία. Από τον ΧΙΙ αιώνα, η Ιαπωνία ήταν η σκηνή πικρών, παρατεταμένων και αιματηρών εμφύλιων πολέμων, ενώ μέσα στα μοναστήρια η μελέτη του βουδιστικού δόγματος και της ηθικής θα επανέφερε πρωτοφανείς μεταρρυθμίσεις. Αυτό έγινε με την περίπτωση της διδασκαλίας του Hônem και του  Shinran που συλλέχθηκαν, δημοσιεύτηκαν και διαδόθηκαν από πολλούς μαθητές. Ωστόσο, την ίδια στιγμή, ένας θρησκευτικός και πατριωτικός φανατισμός εμφυτεύτηκαν στην ιαπωνική κοινωνία από το δόγμα του ιεροκήρυκα Nichiren και της προσωπικής ερμηνείας του Saddharma Poudarîka Soûtra. Έτσι η επέκταση του zen είχε εξασφαλιστεί από τη διάδοση των φιλοσοφιών του d’Eisai και του Dôgen.

Η καμπύλη δεν μπορεί να συμπεριλαμβάνει την ευθεία γραμμή.

Αυτά ήταν τα κλασικά δεδομένα της l’Encyclopaedia Chromatica. Αλλά η ανακάλυψη αυτού του μοτίβου έθετε υπό αμφισβήτηση όλες αυτές τις γνώσεις.

Μετά τη δημιουργία της νέας νοοτροπίας, οι Χαμαιλέοντες είχαν αποφασίσει να σώσουν όλους τους Χαμαιλέοντες του παρελθόντος που είχαν εξοντωθεί από την άγνοια και την ακατανοησία. Χάρη στη χρήση των γνώσεων τους πάνω στο υπερ-διάστημα, είχαν σχεδιάσει ένα διαχρονικό δίκτυο έρευνας. Και το Τέρας είχε αποστολή να αναλύσει το σύνολο των νοητικών σημάτων πάνω στον πλανήτη.  Στους αμέσως προηγούμενους αιώνες, δεν ήταν δύσκολο να ανακαλύψει και να σώσει τους χαμαιλέοντες. Αλλά καθώς προχωρούσε στον αναδρομικό χρόνο, με τα δεδομένα που γίνονταν όλο και πιο μικρά, η ανάλυση των σημάτων αποδείχθηκε πιο λεπτεπίλεπτη. Πέρασαν μήνες που  το Τέρας δεν είχε εντοπίσει νέο σήμα. Πίστευαν ότι είχαν φτάσει στα όρια αυτής της μεθόδου.

Το μονοπάτι είναι κάτω από τα πόδια σας.

Μέχρι εκείνη την ημέρα της Άνοιξης.

Εκείνη την ημέρα, έλαβαν ένα σήμα.

Ένα σήμα που με δυσκολία γινόταν αντιληπτό.

Μια κλήση κινδύνου. Ήταν η πρώτη φορά που λάμβαναν μία σαφής κλήση. Συνήθως, έπρεπε να ερμηνεύσουν τα δεδομένα, διασταυρώνοντας στην ουσία τις πληροφορίες για να συμπεράνουν την ύπαρξη ενός χαμαιλέοντα σε κίνδυνο.

Αυτή τη φορά, ήταν διαφορετικά.

Ο αποστολέας απευθυνόταν σε κάποιον.

Κι αυτός ο κάποιος ήταν αυτοί.

Ο ήλιος του μεσημεριού δεν δημιουργεί σκιά.

Έλαβαν ένα παλιό μήνυμα δέκα αιώνων.

– Ημερομηνία: 1199. Χώρος: Ιαπωνία. Θέμα: Κυβερνο-επαφή.
– Και το περιεχόμενο του μηνύματος;
– Πρώτη γραμμή: Einstein εφέ. Τελευταία γραμμή: θα διατρέξετε κίνδυνο…
Το μήνυμα δεν είναι πλήρες. Δεν είχε χρόνο…
– Πρέπει κι ο ίδιος να κινδυνεύει.
– Πρέπει να διακινδύνευσε για να επικοινωνήσει μαζί μας.
– Αλλά πώς μπορεί να ξέρει το Einstein εφέ στον ΧΙΙ αιώνα;
– Το πιο σημαντικό δεν είναι ότι το γνωρίζει ούτε πώς το έμαθε, αλλά ότι μας το λέει.
– Πιστοποιητικό αλήθειας.
– Ακριβώς.

Μετά όλα πήγαν αλυσιδωτά.

Ζέστη, κρύο είναι όλα όσα βιώνουμε.

Στην μικρή ομάδα των αρχαιολόγων, ούτε ένας δεν ήταν σε θέση να δώσει την παραμικρή εξήγηση. Ήταν η πρώτη φορά που είχαν έρθει αντιμέτωποι με ένα τέτοιου είδους πρόβλημα. Οι ανασκαφές αποτελούσαν μέρος του προγράμματος σπουδών τους και δεν αποτελούσαν κάτι το μυστηριώδες από μόνες τους. Προορίζονταν για να εμπλουτίσουν τις γνώσεις στο παρελθόν. Και παρόλο το πάθος τους, λάμβαναν χώρα σε ένα κλασικό πλαίσιο.

Μόνο αυτή τη φορά, το άγνωστο και ακόμα θρυλικό για τους ακαδημαϊκούς παρελθόν ήταν κρυμμένο μέσα στο μακρινό παρελθόν. Και τώρα δεν ήξεραν τι να κάνουν. Αυτή η ανακάλυψη δεν ήταν μέρος της αρχικής τους αναζήτησης. Έσπασε όλα τα κλασικά σχήματα. Αυτό το νέο στοιχείο έδινε ένα νέο νόημα στην ανασκαφή. Έπρεπε να εξετάσουν εκ νέου όλα όσα είχαν βρει στο παρελθόν  με μία νέα οπτική. Ο θρύλος δεν ήταν ένας. Η ιστορία του ήταν παρούσα στο παρελθόν.

Χίλια πράγματα γίνονται στο τέλος ένα.

Ο νεαρός μοναχός προσπάθησε να τον ενημερώσει χωρίς να ενοχλήσει τον διαλογισμό του. Και κατάλαβε ότι περίμενε. Όταν σηκώθηκε, ξάφνιασε τον νεαρό μοναχό που δεν είχε τον χρόνο να του απευθύνει τον λόγο.

Οι δυο καθρέφτες φωτίζονται αμοιβαία.

Όταν τελικά μπήκε στο δωμάτιο που του είχε υποδείξει ο νεαρός μοναχός, ο επισκέπτης δεν ήταν πια εκεί. Το δωμάτιο βυθίστηκε στο σκοτάδι και όμως είδε ένα φως στο μοναδικό τραπέζι.

Ήταν μια αντανάκλαση.

Katana.

Η λεπίδα ενός σπαθιού αντανακλούσε το φως της πόρτας.

Πλησίασε αργά το τραπέζι, διατηρώντας το βλέμμα του στο σπαθί. Αντιπροσώπευε το μοναδικό ίχνος που είχε αφήσει ο επισκέπτης. Ήταν ένα σπαθί σαμουράι. Το πήρε στα χέρια του και το έτεινε προς το φως.

Tsuba.

Στην χειρολαβή του σπαθιού ήταν χαραγμένο ένα σχέδιο μεγάλης καθαρότητας. Πολύπλοκες καμπύλες σχημάτιζαν  μία μοναδική μορφή.

Ένας Χαμαιλέων.

Η αντανάκλαση εξαφανίστηκε. Κάποιος είχε κλείσει την πόρτα. Μία μαύρη σιλουέτα είχε επιστρέψει στο δωμάτιο. Δεν ήταν ο επισκέπτης.

Ήταν ένας εχθρός.

Ninja.

Άκουσε την κίνηση και αμύνθηκε με το σπαθί.

Εχθρός, άγνωστος, αόρατος.

Μάχη μέσα στο απόλυτο σκοτάδι.

Αντιμετώπισε το πρώτο χτύπημα και οι σπινθήρες ξεπρόβαλλαν από το μεταλλικό σοκ.

Αλλά ο επιτιθέμενος είχε στην κατοχή του μία δεύτερη λεπίδα με την οποία του έσκισε τον ώμο. Χάρη σε μία νοητική προσπάθεια, έσβησε την πληγή και όρμηξε στο τραπέζι όπου βρήκε το σπαθί. Αυτή η κίνηση μέσα στο σκοτάδι ξάφνιασε τον αντίπαλο. Και ο Χαμαιλέων την εκμεταλλεύτηκε για να πηδήξει στον αέρα και να τον χτυπήσει στο κεφάλι. Κεραυνοβολημένος από τη δύναμη του χτυπήματος, ο αόρατος άνδρας έπεσε στο έδαφος. Με την ακινησία του, η σιωπή επανήλθε  στο δωμάτιο.

Ανοίγοντας την πόρτα, ανακάλυψε την παρουσία του αντιπάλου που είχε πέσει πάνω στη δική του λεπίδα που είχε σπάσει από το σοκ. Του έβγαλε την μαύρη μάσκα και ανακάλυψε ότι είχε στο μέτωπό του ένα τατουάζ της σέχτας.

Το μίσος μόνο κάνει επιλογές.

Κοιτάχτε! Κοιτάχτε τι βρήκα! Υπέδειξε ένα συγκεκριμένο μέρος στην οθόνη. Οι άλλοι πλησίασαν αλλά δεν διέκριναν τίποτα το συγκεκριμένο. Γι’ αυτό έκανε μια μεγέθυνση της εικόνας και μια λάμψη μετάλλου εμφανίστηκε. Αυτή τη φορά όλη η ομάδα αναγνώρισε περί τίνος επρόκειτο.

Ήταν ένα κομμάτι από λεπίδα.

Η λεπίδα ενός σπαθιού.

– Πού το βρήκες;
– Σε αυτό το απομονωμένο κομμάτι, είπε δείχνοντας μία τρισδιάστατη ανακατασκευή του μοναστηριού zen.
– Δεν καταλαβαίνω.
– Τι;
– Λοιπόν, ήμουν εγώ που έκανα ανασκαφή σε αυτό το δωμάτιο και δεν βρήκα τίποτα εκεί.
– Κι όμως…
– Ξέρω, ξέρω, τον διέκοψε. Ωστόσο μπορώ να πω ότι αυτό το κομμάτι δεν βρισκόταν εκεί. Γιατί ο ανιχνευτής μετάλλου θα το είχε εντοπίσει.
– Είναι σαν να εμφανίστηκε μόλις στο δωμάτιο.
– Αλλά είναι αδύνατον!
– Κι όμως, συμβαίνει…

Ο άνθρωπος  κοιτάει τον καθρέφτη, ο καθρέφτης κοιτάει τον άνθρωπο.

Μετά η πέτρα, το σπαθί.

Όλα αυτά ήταν ακατανόητα και ωστόσο αληθινά.

Πώς να εξηγήσεις την παρουσία ενός συμβόλου που μαρτυρείται αποκλειστικά στο ΧΧΙ αιώνα σε ένα μοναστήρι του ΧΙΙ αιώνα;

Πώς να εξηγήσεις την παρουσία ενός σπαθιού σε έναν χώρο λατρείας;

Πώς να εξηγήσεις την ξαφνική παρουσία τους, ενώ ανήκουν στο παρελθόν;

Μία σιωπή, μία βροντή.

Τώρα η μικρή ομάδα ήταν πεπεισμένη: τίποτα πια δεν θα είναι απλό. Αυτή η σύγχυση των στοιχείων και περίεργων καταστάσεων έμοιαζαν  με έναν αξεδιάλυτο γόρδιο δεσμό.

Αποφάσισαν: θα πήγαιναν στον ΧΙΙ αιώνα. Ήταν η μόνη λύση. Μόνο που πριν έπρεπε να καταλάβει τη νοοτροπία της εποχής του Kamakura. Το 1192, ο αυτοκράτορας, που είχε μεταφέρει την Αυλή στο Kyöto, διόρισε τον Minomoto Yoritomo Shôgun.  Γι’ αυτό εγκαταστάθηκε στην Kamakura όπου ίδρυσε την κάστα των Σαμουράι. Δύο κέντρα μοιράζονταν τώρα την εξουσία: από την μία πλευρά η αυτοκρατορική αυλή με εκλεπτυσμένη, καλλιεργημένη τέχνη και από την άλλη οι σαμουράι που ευνοούσαν μια πρακτική, ηθική τέχνη βασισμένη στο βουδιστικό zen και με την τάση να πλησιάσουν τον λαό, ο οποίος έτσι κι αλλιώς ήταν αποκλεισμένος από τέτοιες ανησυχίες.

– Πρέπει επίσης να προσέχεις τους μαύρους κατάσκοπους.

Αυτή ήταν μία από τις τελευταίες συστάσεις του Τέρατος. Ήταν γι’ αυτόν τον λόγο που ήταν επιφυλακτικό την στιγμή της επίθεσης του ninja. Ήξερε ότι είχαν διεισδύσει σε όλα τα στρώματα της ιαπωνικής κοινωνίας και τα μοναστήρια δεν ήταν απαλλαγμένα από την μαύρη απειλή.

Ωστόσο το πιο σημαντικό ήταν να βρει τον Χαμαιλέοντα.

Ο Χαμαιλέων samouraï.

Αναρωτήθηκε τι είχε ανακαλύψει για να νιώσει την ανάγκη να επικοινωνήσει μαζί τους, ότι θα ήταν σε κίνδυνο, όταν τον πλησίασε μια ομάδα σιωπηλών μοναχών.

Οι πράσινες ιτιές, τα κόκκινα λουλούδια.

Γι’ αυτούς, η ζωή του μοναστηριού συνεχιζόταν όπως συνήθως. Τίποτα δεν έπρεπε να διαταράξει την σειρά των πραγμάτων.

Και ήταν η ώρα του διαλογισμού.

Έτσι σκέφτηκε χωρίς σκέψη.

Η πέτρα και το σπαθί.

Ο Δάσκαλος και ο samouraï.

Οι Χαμαιλέοντες και ο Χρόνος.

Διαφορετικές εποχές, ίδιος Χρόνος.

Τέλη πριν τις ενάρξεις.

Μέλλοντα προγενέστερα.

Παρελθόντα μεταγενέστερα.

Χρώμα του Χρόνου.

Σύμπαν σε διακλάδωση.

Διαλογίζεσαι  μόνος στο κέντρο του κόσμου.

Έπρεπε να περάσει απαρατήρητος. Κανείς δεν έπρεπε να καταλάβει την παρουσία του. Μόνο έπρεπε να μείνει μακριά και το κατάλαβαν. Γι’ αυτό κλήθηκε.

Δεν ήξερε ακόμα τι ήθελαν από αυτόν. Αλλά ήταν σίγουρος ότι είχε αντιδράσει σωστά. Δεν είχε την επιλογή να έρθει σε επαφή με τον Δάσκαλο Χαμαιλέων. Είχε μάθει για την άφιξη του Δασκάλου. Είχε καταλάβει ότι ήταν ο Χαμαιλέων.

Ο Χρόνος είχε τελειώσει. Όχι το σπαθί.

Είχε αφήσει το ένα από τα δύο σπαθιά για να μπορέσει να προστατευτεί. Η μαύρη απειλή ήταν πανταχού παρούσα. Ήλπιζε για το καλό.

Το σπαθί δεν τον είχε προδώσει ποτέ. Δεν θα μπορούσε να προδώσει άλλον Χαμαιλέοντα.

Του άνοιξαν την θύρα του Δασκάλου του πολέμου.

Ο άνθρωπος κοιτάει το λουλούδι, το λουλούδι χαμογελά.

Παρενέβη χωρίς κανείς να μπορεί να το προβλέψει. Ήταν όπως ένα κερί που ξαφνικά άναβε μέσα στο σκοτάδι. Ήταν όπως μία ιδέα μέσα στο κενό, εύθραυστη και μοναδική ταυτόχρονα. Τα φλογερά μαλλιά έκαναν εντύπωση  στο βλέμμα του όπως η αστραπή. Ο εξευγενισμός της παρουσίας της ερχόταν σε αντίθεση με την λιτότητα του χώρου.  Ποιος θα μπορούσε να ήταν ο λόγος της παρουσίας της σε αυτό το μοναστήρι;

Δεν θα το ήξερε παρά μόνο μετά την αναχώρησή της.

Ήταν μία ευγενής της αυλής. Δεν μπορούσε να ξέρει τίποτα περισσότερο.

Η ξαφνική του παρουσία σε αυτό το μοναστήρι zen της αρχής της  περιόδου Kamakura θα παρέμενε ανεξήγητη, αν δεν είχαν ξαναδιασταυρωθεί.

Το είχε παρατηρήσει αμέσως και πλησιάζοντας τον, αναγνώρισε το χαμαιλεοντικό σπαθί. Της είχε εμπνεύσει εμπιστοσύνη.

– Θα μας βοηθήσετε, έτσι δεν είναι;

-Η βοήθεια μου είναι στην υπηρεσία όλων αυτών που την έχουν ανάγκη.

-Τον παρακολουθούν. Έχει ήδη κληθεί και με την παραμικρή απόκλιση .

Ήξερε αμέσως για ποιο πράγμα μιλούσε και της ζήτησε να του διηγηθεί όλα όσα ήξερε. Του έμαθε μόνο αυτό.

Κώδικας Bushido.

Νόμιζε ότι λάμβανε θέση. Το όπλο του πολέμου που αντιπροσώπευε την κάστα των samouraï δεν είχε ακόμα φτάσει στην πλήρη δύναμή του. Ήταν ακόμα ένας ανατέλλων ήλιος. Ένας Χαμαιλέων βρισκόταν εκεί. Και ήξερε τι δεν έπρεπε να μάθει. Το πρόβλημα ήταν τι.

Για να καθίσεις, κόψε.

Σκέφτηκε τον Dennsshin Hogo, την μελέτη των θεμελίων της μετάδοσης του νοητικού κόσμου. Η σκέψη του  και η δική της έπρεπε να είναι μία.

Τα λόγια του Δασκάλου του πολέμου ήταν ξεκάθαρα. Ωστόσο ήξερε ότι επρόκειτο για μία παγίδα των αντιπάλων. Για να δείξει την ανωτερότητα των samouraï, έπρεπε να πολεμήσει έως ότου ακολούθησε ο θάνατος πέντε ανδρών από άλλο σώμα.

Βλέποντας τους να κινούνται, ήξερε αμέσως ότι επρόκειτο για ninjas. Η διείσδυση ήταν πραγματική. Για να τους πολεμήσει, έπρεπε να κυριαρχήσει σε κάθε ένα από τα πέντε δάκτυλα αυτού του μαύρου χεριού. Καμία κίνηση δεν έπρεπε να είναι υπερβολική. Ήταν ο μοναδικός τρόπος για να βγει ζωντανός από αυτή τη δοκιμασία.

Όλα ήταν θέμα τιμής.

Ανοίγοντας την πόρτα στον ήλιο, ξανασκέφτηκε πόσο διαφορετική ήταν η φύση της. Από την πρώτη τους συνάντηση, είχε καταλάβει αυτή τη διαφορά. Ήταν ένας άνδρας τιμής μέσα σε έναν κόσμο δειλών. Μέσα στην πανοπλία του, έμοιαζε άκαμπτος αλλά την στιγμή της επίθεσης δεν είχε διστάσει να αφήσει το τελετουργικό του κράνος για να την καθησυχάσει. Μέσα στον πόνο του, τα λόγια του ήταν ένα πραγματικό βάλσαμο. Οι άλλοι είχαν κυνηγήσει τον δράστη της επίθεσης, ενώ αυτός είχε μείνει δίπλα της. Ήξερε ότι θα ήταν πάντα έτσι.

Ο άνεμος ηρέμησε, τα λουλούδια πέφτουν ακόμα.

Άκουσε τον ήχο των φύλλων μέσα στον άνεμο και αυτό του θύμισε τον αιώνα του. Αλλά δεν ένιωσε νοσταλγία, συνειδητοποίησε μόνο πόσο η αλλαγή της οπτικής ήταν ριζική για να αναδείξει την μονιμότητα της φύσης.

Άλλη εποχή, άλλος χώρος, άλλος χρόνος.

Τότε τα συναισθήματα τον κυρίευσαν και ένιωσε την έλλειψη.

Το Τέρας είχε για ακόμα μία φορά δίκιο: η σκέψη ζούσε με συναισθήματα.

Το βλέμμα του έπεσε στην καμπυλότητα του σπαθιού την στιγμή όπου ο ήλιος το χτυπούσε με τις ακτίνες του.

Η μάχη είχε αρχίσει.

Βρισκόταν στη μέση του πεντάγωνου αστεριού όταν έσπασαν το χώρο. Η σκέψη του είδε τις τροχιές του, το χέρι του τις έκοψε. Κανένας από του πέντε ninjas δεν ξαφνιάστηκε από αυτή την επίδειξη. Όλοι ήξεραν την θρυλική του ταχύτητα.

Ήταν ο γιος του φωτός.

Ακίνητη μετακίνηση. Διασταυρωμένα βλέμματα. Πέντε χέρια τεντωμένα προς αυτόν, άλλα πέντε οπλισμένα με σπαθιά, σηκωμένα πίσω. Επίθεση της μαύρης μάντισσας.

Τα πέντε σπαθιά χωρίστηκαν στον αέρα για να φτάσουν στο κενό. Είχε εξαφανιστεί. Ήταν αλλού σε αντιπαράθεση. Και χτύπησε με την σειρά του.

Η μαύρη μάντισσα έχασε έναν γάντζο.