Αρχικά η κλασική νοημοσύνη δεν αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει η στρατηγική πέρα της τακτικής. Βλέπει απλώς ότι η τακτική μέσω της δράσης της λύνει τα περισσότερα προβλήματα και μάλιστα με εύκολο τρόπο χωρίς να υπάρχει κάποια προσπάθεια. Έτσι παράγει ένα παράδοξο αφού δυσκολεύεται να καταλάβει τι σημαίνει δυσκολία, τι σημαίνει να μη βρίσκεις αμέσως τη λύση ενός προβλήματος διότι αυτό απαιτεί μια στρατηγική επίλυση. Διαμορφώνεται μια κατάσταση που δεν αναγνωρίζει τα μοτίβα, τα νοητικά σχήματα της πολυπλοκότητας κι αυτή ζει πέρα από τον ορίζοντα της τακτικής, στο αόρατο της στρατηγικής. Η αναγέννηση μπορεί να προκληθεί μέσω της μαιευτικής απλώς πρέπει να είναι γενικευμένη. Δεν μιλάμε μόνο για την εύρεση της λύσης εντός προβλήματος αλλά για την ανακάλυψη της φώτισης. Για πρώτη φορά, μέσω της Διδασκαλίας, οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται πόσο σημαντικά είναι τα ίχνη της πολυπλοκότητας αφού αποτελούν τα εμπόδια που θα πρέπει να ξεπεράσουν για να αντικρίσουν την αλήθεια. Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για αφύπνιση. Ο άνθρωπος μέσω της διδασκαλίας βλέπει για πρώτη φορά την ουσία του κόσμου, η οποία ήταν πάντα αόρατη πριν. Και τότε για πρώτη φορά αρχίζει να δημιουργεί την ιστορία μέσω της αναγέννησης της νοημοσύνης που ανακαλύπτει τις ιδιότητες της στρατηγικής σαν να βλέπει για πρώτη φορά θεωρήματα των μαθηματικών. Αυτές οι δυσκολίες είναι που παράγουν την έννοια του πεπρωμένου. Συχνά παρουσιάζεται σαν κάτι το παθητικό που πρέπει αναπόφευκτα να υποστείς ενώ μετά την αφύπνιση αποκαλύπτεται ότι είναι η ιστορία του μέλλοντος δηλαδή το σενάριο που επέλεξε η στρατηγική. Είναι λοιπόν αυτή η αναγέννηση που δεν είναι μόνο μια δεύτερη γέννηση αφού πρέπει να πεθάνει πρώτα η ύπαρξη για να υπάρξει η ζωή. Διότι η ζωή ξεκινά μετά την αφύπνιση και για αυτό πολλοί πεθαίνουν πριν καν ζήσουν. Και ο λόγος είναι απλός. Ποτέ δεν φαντάστηκαν ότι υπάρχει ζωή πέρα από την ύπαρξη. Και για αυτό ταυτίζουν την τελευταία με την προηγούμενη ενώ δεν έχουν καμία σχέση. Μια κάμπια δύσκολα μπορεί να φανταστεί ότι μπορεί να πετάξει ενώ για την πεταλούδα όχι μόνο είναι απόλυτα φυσιολογικό αλλά είναι και η τελεολογία της οντολογίας της. Με άλλα λόγια η αφύπνιση είναι μια μεταμόρφωση και μια απελευθέρωση της ουσίας. Το σώμα δεν ανανεώνεται μόνο αλλά γεμίζει φως και ουσία για να γίνει αυτό το ψυχικό κράμα που φαίνεται αδιανόητο αρχικά. Είναι αρχικό θαύμα για το οποίο τα επόμενα είναι φυσιολογικά. Η αφύπνιση αλλάζει θεμελιακά τον κόσμο διότι ζει με το αρχικό πλαίσιο της αρμονίας που δεν είναι ένας στόχος αλλά θεμέλιο. Επί του πρακτέου η αφύπνιση είναι στρατηγική που βλέπει την αρμονία. Φαίνεται υπερβατική για έναν εξωτερικό παρατηρητή αλλά είναι μια συνειδητοποίηση της ψυχής που δεν είναι πια εγκλωβισμένη μέσα σε ένα ορατό σώμα. Μπορεί μετά την αναγέννηση να ζήσει επί του πρακτέου ουσιαστικά.