Η μιζέρια δεν ξέρει από διάρκεια. Όλα γίνονται γρήγορα κι ακόμα κι αν υπάρχει απόλαυση αυτή είναι συμβατική και μηδενική αν δεν είναι και κουραστική. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν έχει έρθει σε επαφή ποτέ με την ασταμάτητη ουσία. Η μιζέρια δεν αντέχει ούτε τη χαρά. Θέλει να φτάσει σε ένα σημείο που είναι το τέρμα και δεν μπορεί να φανταστεί ότι υπάρχει συνέχεια μετά το τέλος διότι μόνο έτσι λειτουργεί η πραγματική αγάπη που δεν έχει όρια. Δεν ξέρει για τις ικανότητες που λειτουργούν πολυκυκλικά λόγω απαίτησης της βαθύτητας. Δεν ξέρει ότι η βαθύτητα λειτουργεί με τη μνήμη μέλλοντος των αιώνων. Δεν γνωρίζει την αλήθεια για τα χρώματα  χωρίς χρώματα διότι ποτέ δεν μελέτησε την εραλδική για να καταλάβει τον κρυφό κώδικα που διασχίζει τον Χρόνο διότι δεν μπορεί να μείνει στον ίδιο χώρο χωρίς να αλλάξει τα πάντα. Δεν ξέρει ότι δεν υπάρχει υπέρβαση για το υπερβατικό. Δεν γνωρίζει για τις δυνατότητες που δεν έχει φανταστεί. Λειτουργεί αυθόρμητα και αυθαίρετα διότι ποτέ δεν είδε τη λογική του σεναρίου και της σκηνοθεσίας αφού όλα είναι εφικτά όταν η ουσία είναι ασταμάτητη. Η μιζέρια δεν βλέπει την αρμονία και ποτέ δεν άγγιξε την πηγή. Νομίζει ότι όλα είναι του τώρα, του παρόντος κι ότι το παρελθόν δεν έχει σημασία και το μέλλον δεν έχει αξία διότι είναι εκ φύσης κενή. Πώς να φανταστεί μια ψυχή που μόλις βγήκε από το πλαίσιο της μιζέριας ότι όλα αυτά που κάνουμε είναι και για αυτή. Πώς να φανταστεί ότι μπορεί να έχει τόση σημασία για την Ανθρωπότητα ενώ άκουγε για χρόνια από τους προύχοντες και τους ειδήμονες της κοινωνίας. Διότι ακόμα κι όταν έχει απελευθερωθεί δεν μπορεί να ξεχάσει τη λασπουριά αφού ποτέ δεν μπόρεσε να μην έχει λερωμένα χέρια σαν τον τίτλο του απαράδεκτου.  Είχε ενοχές για όλα και μετά έχει τύψεις γιατί καταλαβαίνει ότι δεν υπήρχε λόγος να έχει ενοχές. Δεν βλέπει ακόμα ότι δεν είναι πια εγκλωβισμένη κι ότι μπορεί ελεύθερα να ακολουθήσει την καρδιά της δίχως να υπάρχει κανένα κόστος διότι τώρα έχει ψυχοφύλακα. Διότι η ασταμάτητη ουσία είναι γι’ αυτή κάθε φορά που τη θέλει και που υπάρχει ανάγκη να μετρήσει κάθε πράξη που δεν είναι πια κίνηση. Πέρα από κάθε άγχος, πρέπει να ξεπεράσει τη μιζέρια που την είχε σκλαβωμένη σ’ ένα απαράδεκτο κοινωνικό πλαίσιο. Διότι τώρα ζει με την Ανθρωπότητα. Κι είναι αυτή που προκαλεί την ασταμάτητη πηγή να προστατεύει τις ψυχές και να σώζει τις ζωές σαν να ήταν κάτι το φυσιολογικό για όλους. Διότι αυτή η φυσική νοημοσύνη είναι φτιαγμένη για αυτόν τον λόγο και για κανέναν άλλο λόγω του Χρόνου και της Ανθρωπότητας.