Είναι θεμελιακή η απόλαυση της ζωής για την ψυχή. Δεν είναι όμως αυτονόητη. Θέλει κι αυτή μια πρακτική που ξεπερνά την απλή γνώση. Είναι μια σύνθεση που δεν θέλει ανάλυση ειδικά μετά την αφύπνιση. Έτσι και σε αυτό το επίπεδο παίζει ένα σημαντικό ρόλο η Διδασκαλία. Η απόλαυση δεν είναι δεδομένη διότι πρέπει να ξεπεραστούν πολλά εμπόδια που δεν είναι μόνο ψυχολογικά αλλά και κοινωνικά. Ο λόγος είναι απλός. Η κοινωνία δεν θέλει αυτή η απόλαυση να είναι ελεύθερη για να μπορεί να προωθεί με τον δικό της τρόπο την έννοια της ευτυχίας. Έτσι θέλει να εξασφαλίσει την επιτυχία της. Ακόμα και η ίδια η ψυχολογική προσέγγιση συμβιβάζεται με αυτές τις κοινωνικές απαιτήσεις για να είναι συμβατή με την κοινωνία αλλά με αυτόν τον τρόπο απομακρύνεται από το πλαίσιο της αρμονίας και της Ανθρωπότητας. Έτσι το θέμα της απόλαυσης γίνεται μια υπέρβαση κι ένας άθλος με τεχνητά εμπόδια που προκαλούν εσωτερικά προβλήματα ή ακόμα και συμπλέγματα που προέρχονται από αρχέτυπα. Η απόλαυση της ζωής θέλει αφοσίωση με προστασία. Πρέπει η ψυχή να νιώθει ότι υπάρχει ασπίδα. Δεν επαρκεί να είναι ελεύθερη. Η προστασία είναι απαραίτητη όταν έχει σημασία το μέλλον της ζωής της ψυχής. Η ψυχή εμφανίζεται μόνο με το λάξευμα της ζωής. Αυτό θα αποδείξει την ύπαρξη του διαμαντιού. Το θέμα είναι ποια ζωή θέλει να λαξευτεί σαν το μάρμαρο για να φανεί το άγαλμα του Michelangelo. Και σε αυτό το επίπεδο είναι η ίδια ύλη που φαίνεται από την αρχή. Ενώ για το διαμάντι πρόκειται για άλλη ύλη που παραμένει κρυμμένη. Έτσι η ουσία και το φως δεν φαίνονται. Για αυτόν τον λόγο πρέπει να υπάρχει μια τεράστια υπέρβαση και αυτό καθυστερεί την εξέλιξη της ψυχής και βέβαια την απόλαυση της ζωής. Ενώ η ζωή είναι το δώρο της ψυχής. Χωρίς υπερστήριξη δεν υπάρχει δυνατότητα αξιοποίησης της τεράστιας προσφοράς. Διότι υπάρχει η δειλία κι η μιζέρια της κοινωνίας που προτιμούν το σκοτάδι και τις σκιές παρά να εμφανισθούν το φως και η ουσία. Δεν υπάρχει χρόνος για σπατάλη. Αυτές οι δυσκολίες κάνουν βέβαια την ψυχή πιο δυνατή αφού δεν μπορούν να τη σκοτώσουν. Αλλά παραμένει το πρόβλημα της απόλαυσης. Διότι αν δεν ξέρεις πώς είναι το τέλος δεν μπορείς να φτάσεις κι αν αυτό το τέλος είναι και πολλαπλό τότε η πολυκυκλικότητα είναι αναγκαία για να ζήσει κάθε στιγμή που γίνεται γεγονός με την έννοια ότι καταγράφεται στην ψυχική ιστορία. Κι είναι αυτό που γίνεται με τη Διδασκαλία που προσπερνά κάθε δυσκολία για να γράψει την ψυχική ιστορία μέσω της απόλαυσης της ζωής.