Δεν έβλεπε τις σκέψεις του ακόμα κι αν ακολουθούσε πιστά όσα έλεγε αλλά μπορούσε να θαυμάσει ακόμα και κρυφά το έναστρο κεφάλι του που της θύμιζε τον περίφημο πίνακα του Vincent van Gogh. Δεν τόλμησε να του το πει ακόμα κι όταν βρέθηκαν στο πάρκο με τα πανέμορφα δέντρα. Αυτό δεν σήμαινε ότι δεν το είχε σκεφτεί. Προτιμούσε να κρατήσει σημειώσεις πάνω στο κρυφό τετράδιό της για να μην ξεχνά την ουσία. Ήταν ένας άλλος τρόπος διάσωσης της σκέψης του, ένα ίχνος ζωής, ένα ψυχικό μαργαριτάρι. Τελικά δεν μπόρεσε να κρατηθεί άλλο. Άλλωστε έλεγε ότι οι ψυχές πρέπει να εκφράζονται ελεύθερα και να μην καταπιέζονται από τις κοινωνικές συνθήκες. Έτσι έκανε την ανθρώπινη υπέρβαση και το χάρηκε, μάλιστα προκάλεσε και χαρά. Διότι ήταν ένας άλλος τρόπος συνεννόησης που ξεπερνούσε τους συμβατικούς. Ήταν και μία απόδειξη ότι δεν είχε κανένα νόημα να στέκεται μακριά αφού ήταν πάντα μαζί όπου και να ήταν. Έτσι φαντάστηκε το έναστρο κεφάλι κοντά της κι ένιωσε την ανθρώπινη αρμονία.