Όσοι βασίζονται στην τύχη απλώς περιμένουν. Είναι στάσιμοι σε αναμονή και κατά συνέπεια παθητικοί. Περιμένουν ένα τραίνο που μπορεί να μην περάσει ποτέ όπως άλλοι περιμένουν τον Godot. Στέκονται σε μια στάση λεωφορείου που δεν έχει πόθο. Και όλα αυτά επειδή δεν ζουν με την ανάγκη αλλά υπάρχουν στο πλαίσιο της τύχης. Δεν δημιουργούν το πεπρωμένο τους κι άλλοι γράφουν ιστορία. Ασχολούνται με τις ανάγκες τους και δεν βιώνουν την ανάγκη. Ασχολούνται με τις ουσίες διότι δεν βλέπουν την ουσία. Έχουν πάθη διότι δεν έχουν πάθος. Είναι μια ύπαρξη που είναι εγκλωβισμένη εντός της κοινωνίας. Υπάρχει όμως κι η ανάγκη της εξέλιξης κι αυτή είναι εντελώς διαφορετική από τις άλλες. Οι ανάγκες δίνουν την εντύπωση ότι η δουλειά είναι αναγκαία ενώ η ανάγκη αποτελεί απόδειξη ότι το έργο είναι η ουσία. Πόσες υπάρξεις σπαταλούνται επειδή παραμένουν στο επίπεδο της δουλειάς που είναι μια κοινωνική μορφή δουλείας; Ενώ μόνο το έργο απελευθερώνει το ον διότι είναι δημιουργία ζωής. Αυτή η διαφορά κάνει τη διαφορά κι επιτρέπει την αφύπνιση του ανθρώπου αφού βλέπει πιο πέρα από τα όρια των κοινωνιών, τη ζωή της Ανθρωπότητας. Έτσι η ανάγκη λειτουργεί ως καταλυτικό εργαλείο για τη δημιουργικότητα των αφυπνισμένων ανθρώπων. Αυτή η δημιουργικότητα συμβαδίζει και με τη στρατηγική σκέψη που δεν έχει ανάγκη να μαντεύει ή να προφητεύει διότι βλέπει το μέλλον και διαμορφώνει το παρόν αφού έχει τη δυνατότητα να το ερμηνεύσει ως παρελθόν της μεγάλης εικόνας που υπάρχει πριν ζήσει. Μάλιστα η ιδέα είναι απλή αφού βασίζεται στο νοητικό σχήμα της ύπαρξης των σεναρίων πριν τη ζωή της ιστορίας. Η δημιουργικότητα της ανάγκης επιτρέπει στη σκέψη να διεισδύσει στρατηγικά στο μέλλον και να διερευνήσει αποτελεσματικά τις δυνατότητες και την επιλογή του παρόντος ως ένα γεγονός της ιστορίας. Είναι λοιπόν μια εφαρμογή της μνήμης μέλλοντος που είναι ικανή να δει την ιστορία μέσα στο μέλλον για να υλοποιηθεί ως στρατηγική του παρελθόντος. Αν η ανάγκη είναι δημιουργική είναι επειδή ξέρει ότι ο χρόνος είναι μαζί μας κι αυτή είναι μαζί του για να αξιοποιήσει κάθε στιγμή του έργου και να παράγει τα γεγονότα που δημιουργούν την ιστορία. Λειτουργεί ως μηχανή του χρόνου επειδή μέσω στρατηγικής μετατρέπει το παρελθόν σε ιστορία. Με αυτόν τον τρόπο ανακτά δεδομένα του μέλλοντος για να διαμορφώσει το παρόν και να σώσει το παρελθόν μέσω της ιστορίας. Διότι η νοημοσύνη αφαιρεί το ανούσιο κι η μνημοσύνη κρατάει το ουσιαστικό. Έτσι η ιστορία σώζει το παρελθόν μέσω της στρατηγικής του μέλλοντος.